သီရိလင္ကာအမွတ္တရေလးပါ

္

ကမၻာ႔ၿပတင္းေပါက္

စာဖတ္တဲ႔လူက မဖတ္တဲ႔သူထက္ ေခါင္းတစ္လုံးပိုသာတယ္လို႔ေၿပာၾက
ပါတယ္..တကယ္မွန္တယ္ဆိုတာၾကာေလေလပိုယံုလာမိပါတယ္..၁၂ႏွစ္သား
ေလာက္ကတည္းက စာေပနဲ႔ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္ေအာင္မိတ္ဆက္ေပးခဲ႔တဲ႔ အဘိုးကို မၾကာခဏသတိတရလည္းၿဖစ္မိပါတယ္...ဘြဲ႔ေတြဒီဂရီေတြမရေပမယ္႔လည္း
စာေပရဲ႔ေက်းဇူးေၾကာင္႔ ပဲ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ထိန္းမတ္ေနနိုင္ခဲ႔တာ စာေပရဲ႔ေက်းဇူးလို႔ပဲေၿပာရမွာပါ...ဒီေနရာမွာ မွ်ေ၀ခ်င္တာက စာအုပ္ေပါင္း
၉၀၀၀ေက်ာ္ ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ႔ စာေရးဆရာၾကီး လူ၀ီအယ္အာမိုးေၿပာတဲ႔စကားေလးကိုပါ
"  စာဖတ္ရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွတယ္ဆိုတာကို ခင္ဗ်ားသိသြားတာနဲ႔
တစ္ၿပိဳင္နက္ ဘ၀မွာ ၿငီးေငြ႔စရာကင္းသြားေရာ...စာတစ္အုပ္ဖတ္တုိင္း
စိတ္၀င္စားမႈဟာတိုးလို႔သာလာတယ္ဗ်...က်ဳပ္ရဲ႔စာၾကည္႔တိုက္ဟာ
လိုတရမီးခြက္လိုပဲဗ်...သမိုင္းေၾကာင္းမွာ ဘယ္ေခတ္မဆို လိုရာေရာက္ေအာင္သြားနိုင္တယ္...အတိတ္ကာလက မဟာပညာေက်ာ္
ေတြနဲ႔လည္း ေဆြးေႏြးနိုင္တယ္...ဒႆနပညာရွင္ေတြ ဥပေဒခ်ိဳးေဖာက္သူ
ေတြ  ႏြားေက်ာင္းသားေတြ  စြန္႔စားသူေတြနဲ႔လည္း   ေဆြးေနြးနိုင္တယ္...
ဘုရင္ေတြ မိဖုရားေတြ သာမန္သေဘၤာသားေတြနဲ႔လည္း ေဆြးေႏြးနိုင္တယ္..  
ဟုတ္ပါတယ္....စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ရတဲ႔အရသာကေတာ႔ ေၿပာမၿပတက္
ေလာက္ေအာင္ပါပဲ....ငယ္ငယ္တုန္းက မိုးေတြသည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာတဲ႔
ညေတြမွာ ေစာင္ကိုေခါင္းၿမီးၿခံဳၿပီး ေရနံဆီမီးခြက္နဲ႔ စားခိုးဖတ္တာ
အေမဆူခံထိခဲ႔တာကိုၿပန္သတိရမိတယ္....စာအုပ္စာေပရွားပါးတဲ႔ ရြာမွာ
စာတစ္အုပ္ကို အေခါက္ေခါက္အခါခါၿပန္ဖတ္ေနရတဲ႔အရသာ...
ခုေတာ႔ရြာကိုၿပန္မေရာက္တာေတာင္ၾကာၿပီ။  အဲဒီရြာေလးကေန
မ်ိဳးေစ႔ခ်ေပးလုိက္တဲ႔၀ါသနာ က ခုုထိ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုု အိပ္ရာေဘးမွာခ်ၿပီး ဖတ္ၿပီးမွအိပ္ေပ်ာ္တက္တဲ႔ အထိပါပဲ.....
အားလုံးစာဖတ္ၾကေစခ်င္တယ္ဗ်ာ...အထူးသၿဖင္႔ ညီ၊ ညီမအ၇ြယ္အားလံုးကို တကယ္ေတာ္ေစခ်င္တယ္..
ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေမာ႔ၾကည္႔ေနရတဲ႔ ညီ၊ညီမေတြၿဖစ္ေစခ်င္တယ္...။။။။။။

အိပ္မက္ထဲကၾကြက္

တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္လိုလက္ရ ေနပစ္လုိက္ခ်င္တယ္...အားကိုယ္းအထားရာတစ္ခုအေနနဲ႔ ဘာမွမရွိေတာ႔ဘူးလို႔ေတြးလိုက္မိတဲ႔အခါ  စိုးရိမ္မိၿပန္တယ္...အားလုံးဟာ
အဆံုးသတ္ေတာ႔မယ္႔ ပစၥုဳပၸန္မွန္း ေတြးလိုက္ေတာ႔လည္းအနာဂါတ္ကို
ေမွ်ာ္မၾကည္္႔ခ်င္ေတာ႔ၿပန္ဘူး...အေတြးေတြနဲ႔ပူေလာင္ေနတဲ႔အၿဖစ္ကို
ဘယ္သူ႔ကိုမွ မၾကံဳေစခ်င္ဘူး...ေအးၿငိမ္းၿခင္းဆိုတာက ကိုယ္႔ဆီကို တစ္ခါ
တစ္ေလမွလာလည္တက္တဲ႔ ဧည္႔သည္တစ္ေယာက္ဆိုတာ သိလာတယ္
တစ္ခါတစ္ရံ အသံၾကားတိုင္း  ထၾကည္႔ တက္တဲ႔ ညာဥ္ေတြနဲ႔ အိပ္မက္
ကိုခါးခ်ိဳးခံလိုက္ရတဲ႔ ဖ်က္ခနဲ လြင္႔လာတက္တဲ႔ မညင္သာမႈ႔ ေတြ
အားလံုးဟာ ဘ၀တစ္ခုပဲေလ
ၿပန္လာခြင္႔မရေတာ႔တဲ႔ ညနက္ထဲက ေၿခသံ
ၿပီးေတာ႔ သဲလူးထားတဲ႔ေလာကဓံသၾကားခဲ
အဲဒါကို လာလာေခ်ာင္းေနတဲ႔ ၾကြက္တစ္ေကာင္
အားလုံးဟာ ငါ႔ကိုတိုက္ခိုက္ေနတဲ႔ 
အလြမ္းတပ္မၾကီးတစ္ခုပါ.................
 

ဦးေႏွာက္ေသးသိမ္မႈ႔

အစဥ္အလာေတြက အားလုံးကိုပိတ္ဆို႔ထားၾကတယ္ဗ်ာ...စာေပဆန္ဆန္
ေၿပာရရင္ ပညတ္တရားေတြအေပၚမွာအေရးေပးလြန္းၾကတယ္...ကြ်န္
ေတာ္အသက္၂၆ႏွစ္ေရာက္ခဲ႔ၿပီးပါၿပီ..ဖတ္ခဲ႔မွတ္ခဲ႔က်က္ခဲ႔ ရတဲ႔အရာေတြဆိုလည္း မနည္းေတာ႔ဘူးလို႔ပဲ ေၿပာရမွာပါပဲ...ရဟန္းတစ္ပါးလည္းၿဖစ္တယ္ဆိုေတာ႔
ွဗုဒၶစာေပနဲ႔လည္းမစိမ္းဘူးလို႔ေၿပာရမွာပါပဲ...ဒါေပမယ္႔ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔သိ
လာတာက ကိုယ္ဟာ ေတြးေခၚတက္တဲ႔ဘက္မွာ အရမး္အားနည္းေနေသး
တယ္ဆိုတာပါ..ဒီအရြယ္ေရာက္တဲ႔အထိ သင္ယူလာခဲ႔တဲ႔သက္တမ္းတစ္
ေလွ်ာက္ က်က္ဟယ္ မွတ္ဟယ္ ေၿဖဟယ္နဲ႔ဒါေတြနဲ႔ပဲ နားပန္းသတ္လာခဲ႔ရတာ..ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာဆိုလည္း ဘာကိုမွ
ရဲရဲမေတြးရဲေလာက္ေအာင္ အားလုံးေနသားတက် ရွိေနၾကသူေတြခ်ည္း
ပဲေတြ႔ရပါတယ္..မွန္တယ္လို႔အမ်ားကသတ္မွတ္ခဲ႔ ေၿပာခဲ႔တဲ႔အရာတစ္ခုကို
ထပ္ၿပီးေ၀ဖန္ဖို႔ စဥ္းစားဖို႔ အားလုံးမၾကိဳးစားၾကဘူး..အားလုံးကိုလက္ခံလို
က္ၾကဖို႔အဆင္သင္႔ၿဖစ္ေနၾကသူေတြခ်ည္းပဲေတြ႔ေနရပါတယ္..ဒါေတြဟာ
တကယ္႔အမွန္တရားေတြဟုတ္ရဲ႔လား...ဒီေနရာမွာေတာ႔ နည္းနည္းလြဲေန
သလားလုိ႔ေၿပာလိုက္မိရင္ေတာင္ မင္းကဘယ္ေလာက္တက္လို႔လဲ..သိတဲ႔တက္တဲ႔သူေတြလုပ္ထားခဲ႔တာကို
ဟုတ္ပါၿပီ အဲဒါၿဖင္႔ရင္ ဘာမွမသိမတက္လို႔ ၿဖင္႔ရင္
ဘာမွေတြးေတာပိုင္ခြင္႔မရွိေတာ႔ၿပီလား..အရာရာကို ဒီအတို္င္းပဲလက္ခံေန
ၾကမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ နယ္ခ်ဲ႔ေတြရဲ႔လက္ေအာက္က  ခုထိလြတ္
ၾကဦးမယ္မထင္ဘူး...ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနိုင္ငံေရးေလာကထဲကို စ၀င္တုန္းက၂၅နွစ္ပဲရွိပါေသးတယ္...သူဘာေတြလုပ္ခဲ႔သလဲ...ဘာေတြေတြး
ေေတာခဲ႔သလဲ .....ၿပီးေတာ႔ လယ္တီဆရာေတာ္တုန္းကလည္း ဋီကာေက်ာ္အမွား၃၀၀ေက်ာ္ကိုေထာက္ၿပေ၀ဖန္တုန္းကလည္း
တစ္နိုင္ငံလုံးပြက္ပြက္ကိုညံလို႔ ...အဆံုးမွာ အမွားကိုအားလုံးလက္ခံၾကရတာပဲမဟုတ္လား....အေတြးေလးတစ္ခုအမ်ား
အၿမင္ကေန ကြဲလြဲသြားၿပီဆိုရင္ အားလုံးကေမးေငါ႔ ၿပစ္တင္ဖို႔ပဲအရင္စဥ္းစားၾကတာအရမး္ကို ေၾကကြဲဖို႔ေကာင္းပါတယ္....ကိုယ္
မစဥ္းစားရဲမေတြးေတာရဲရင္ေတာင္မွ စဥ္းစားေတြးေခၚတက္တဲ႔သူကို ၿပစ္တင္ရွဳ႔ံခ်တာကေတာ႔ ေသးသိမ္ရာက်လြန္းပါတယ္....ဆန္႕က်င္ဘက္
အေၾကာင္းအရာ ေတြကို ေတာင္မွ ေသခ်ာေရရာမႈမရွိဘဲ လက္လြတ္စပယ္ေ၀ဖန္အၿပစ္မတင္သင္႔ပါဘူး....ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္
ကာလာမသုတ္မွာအၿပည္႔စုံေဟာထားခဲ႔တာပဲေလ...ေလာကမွာ ဘာမွမစဥ္းစားမေတြးေခၚတက္ပဲ ဘ၀တစ္ခု ကိုကုန္ဆုံးသြားရၿခင္းဟာ
အင္မတန္မွ ၾကီးမားတဲ႔ဆုံးရွဳံးမႈပါပဲ....အေတြးအေခၚေသဆံုးၿခင္းကသာ
ဘ၀ရဲ႔ အၾကီးမားဆုံး  နစ္နာဆုံးရွဳံးမႈၿဖစ္တယ္ဆိုတာ နားလည္နိုင္ၾကပါေစလို႔ ပဲေမွ်ာ္လင္႔ေနမိပါတယ္

လွ်ာ

တစ္ထြာသာသာေလးရွိတဲ႔လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းက ေၿခာက္ေပေလာက္ရွိတဲ႔


လူတစ္ေယာက္ကိုေသေစနိုင္တယ္တ႔ဲ...ထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ဖို႔ခက္ခဲတာလည္း


အမွန္ပဲ...သူကပဲ စီရင္ခ်က္ေတြခ်ေနတာ..ခ်စ္သူေတြမုန္းေအာင္၊


မုန္းသူကိုခ်စ္လာေအာင္လုပ္ေပးတာ၊ အလိမ္အညာ၊ပလီပလာ၊ ကလီကမာနဲ႔ မသတီစရာ စတဲ႔စကားေတြသစၥာ ေမတၱာ ဂရုဏာ


ခ်စ္တာေတြ အားလုံးေသာစကားေတြက ဒီလွ်ာေပၚကပဲ ထြက္က်လာတာ


ေလ...လွ်ာေပၚမွာစကားေတြရွိတာလား ဒါမွမဟုတ္ စကားလုံးေတြေခ်ာေမြ႔


ေစဖို႔လမ္းခင္းေပးတာလား..ေတြးစရာပဲေနာ္..အားလုံးကမွီခိုေနရတဲ႔


ဒီလွ်ာက ေကာင္းၿခင္းဆိုးၿခင္းေတြကိုေပးစြမ္းနို္င္တာေတာ႔အေသအခ်ာပါ


ပဲ.ဒီလွ်ာကပဲ ဘာသာစကားေတြကြဲၿပားစြာ....


ဒီလွ်ာနဲ႔ပဲ အရသာေတြကြဲၿပားစြာ


ဒီလွ်ာနဲ႔ပဲ ကမၻာၾကီးလည္းကြဲၿပားစြာ


ဘ၀ေတြကိုတိုးတက္ေစတာ


ယုတ္ေလ်ာ႔နိမ္႔က်ေစတာ


ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ၿဖစ္ေစတာ


အရုိးမပါတဲ႔ဒီလွ်ာ

ငါမနိုင္တဲ႔ငါ

   ၾကံစည္သမွ်အားလုံး ဖ်က္ဆီးတက္တာလည္းငါ...ေရွ႔တိုးမလိုနဲ႔ ေနာက္ၿပ
န္တြန္႔ဆုတ္ေနတက္တာလည္းငါ...ေရွာင္တိမ္းေနမယ္စိတ္ကူးၿပီး ၀င္တိုးေနတက္တာလည္းငါ...ငါခိုင္ၾကည္ေတာ႔မယ္လို႔ ဆုံးၿဖတ္ၿပီး
ေလ်ာ႔ရဲ ေနၿပန္တာလည္းငါ...ရင္ထဲမွာသံမဏိ စည္းကမ္းေတြထုတ္ၿပီး
အၿပင္မွာ အရည္ေပ်ာ္ေစတာလည္းငါ..
ကြ်န္ေတာ္ဟာ မခိုင္မာတဲ႔ေကာင္ ေပ်ာ႔ညံ႔တဲ႔ေကာင္ နေ၀တိမ္ေတာင္ၿဖစ္
ေနတဲ႔ေကာင္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို မနိုင္တဲ႔ေကာင္..ဒါနဲ႔မ်ား ေတာင္ ၿဖစ္ခ်င္တာ
တစ္ပုံတစ္ေခါင္းၾကီးလို႔ေၿပာေသးတယ္..သူမ်ားေတြကိုလည္းၿဖစ္ေစခ်င္လိုက္
တာတဲ႔ ..စြန္႔သူေတြသာ စားရမယ္ဆို တဲ႔စကားေလးလိုေပါ႔..ေလာကၾကီး
မွာထိုက္တန္တဲ႔ အရာကို လိုခ်င္ရင္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ စြန္႔လႊတ္မွ ရတက္ပါတယ္..လြယ္လင္႔တကူသာ ရစတမ္းဆိုရင္ တန္ဖိုးရွိတဲ႔ အရာေတြ
တန္ဖိုးရွိတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြဆိုတာေပၚေပါက္လာမွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး..စြန္႔လႊတ္မႈဆုိတာ တကယ္ေတာ႔ သာမန္ပုဂၢိဳလ္တို႔အတြက္ အင္မတန္ၾကီးမားတဲ႔ ၿမင္႔ၿမတ္မႈ႔ ေတာင္တန္းၾကီးလိုပါပဲ...ေက်ာ္တက္နိုင္ဖို႔အင္မတန္ ခက္ခဲလွတဲ႔ တံတိုင္းၾကီးပါ...ဘုရားရွင္က ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း
လုံး လုပ္ခဲ႔တာ စြန္႔လႊတ္မႈ႔ပါပဲ...အားလုံးအတြက္ စြန္႔လႊတ္ခဲ႔တဲ႔ရလဒ္က 
ဗုဒၶတစ္ဆူ ဆိုတာပြင္႔ေပၚေစခဲ႔တာပဲေလ...ေလာကၾကီးမွာ ေကာင္းတာေတြကို ၿဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ လုပ္ၿဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔  မိမိတို႔စိတ္ကို ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ ထိန္းခ်ဳပ္ၿပဳၿပင္နိုင္စြမ္းရွိဖို႔အရမ္းအေရးၾကီးပါတယ္..အေသးအဖြဲကိစၥေလး
ေတြကိုုေတာင္ မွ မထိန္းခ်ဳက္မၿပဳၿပင္နိုင္ရင္ ၾကီးမားတဲ႔ အရာေတြမွာေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ ဆံုးၿဖတ္လုပ္ကိုင္နိုင္ပါ႔မလားဆိုတာ
ေတြးမိၾကဖို႔လိုပါတယ္...ေလာကမွာကိုယ္မနိုင္တဲ႔ အရာဟာကိုယ္စိတ္
ပါ..အဲဒီစိတ္ကို အေတာ္အတန္ ထိန္းသိမ္းခ်ဳပ္ကိုင္နိုင္ၿပီဆိုရင္ပဲ
ေအာင္ၿမင္ဖို႔ အတြက္ရာခိုင္ႏွဳန္းအေတာ္ေလးမ်ားေနပါၿပီ....အားလုံးဟာ
ေအာင္ၿမင္တိုးတက္ခ်င္သူေတြဆိုေတာ႔ မေကာင္းဘူးလို႔ထင္တဲ႔အရာေတြကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မဆိုစြန္႔ၾကဖို႔...ေကာင္းတယ္ထင္တဲ႔အရာေတြကို တြန္႔ဆုတ္ေစတဲ႔ အရာမွန္သမွ် ၀င္မလာနိုင္ေအာင္ တားဆီးစြန္႔ပယ္ပစ္
နိုင္ၾကဖို႔အေရးၾကီးပါတယ္...ငါသာငါဘ၀ရဲ႕အရွင္ၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားနိုင္ၾကရင္.....
 

ဆြံ႔အမိုးေရ

လင္းေရာင္ၿခည္ လာခါနီးၿပီဆိုေတာ႔
အေမွာင္ကပိုၿပီးသိပ္သည္းလာတယ္ထင္ရဲ့ 
ငယ္စဥ္က ကေလးကဗ်ာေလးေတြေအာ္က်က္ခဲ႔သလုိ
ရင္ထဲမွာသံမႈိႏွက္ အလြတ္ရတက္ခဲ႔တယ္
လူေတြရဲ႔မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးပါမ်ားလာေတာ႔
ခုေတာ႔ ကဗ်ာေတြကိုမက်က္ဘဲ ရေနတက္ၿပီ
တြန္႔ေၾကေဖာင္းပြေနတဲ႔ ရင္ဘတ္ၾကီးကို
မီးပူထိုးေခါက္သိမ္း ထားရေတာ႔မယ္
သူတစ္ပါးကို ဖတ္တက္တဲ႔ ပညာကို
သဘာ၀ၾကီးက အားပါးတရသင္ေပးလုိက္ေတာ႔ 
မယုံသကၤာၿဖစ္တက္တဲ႔ စိတ္က အရြယ္ေရာက္လာတယ္
ကိုယ္႔ကိုခ်စ္ခင္ခဲ႔သူေတြနဲ႔ မုန္းတီးေနသူေတြဆီကပါ
အၾကည္႔စူးစူးေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္တာခံရတယ္
သဘာ၀ကိုဖီလာလုပ္ၿပီး
ဂ်ိဳတၿမၿမ လုပ္ေနတဲ႔ေကာင္တဲ႔
နားမေထာင္ပါဘူး
စိတ္လိုလက္ရ ငိုရယ္လိုက္တယ္
ပီၿပင္တယ္ဆိုတာ
လက္ခေမာင္းမခတ္ခင္အရွဳံးေပးလိုက္သလိုမ်ိဳးထင္ရဲ႔
ဘယ္သူမွ မခ်စ္ခဲ႔ဘူးလို႔ ေအာ္ၿငင္းရင္း
ဒူးေထာက္ေ ခ်ာ္လဲက်ခဲ႔တာ အၾကိမ္ၾကိမ္
ကိုယ္႔သိကၡာကိုယ္ၿပန္ဆယ္ရင္း 
တစ္ေန႔ေတာ႔ တိမ္ေတြ အထပ္ထပ္
ထူထပ္ေနေသာေန႔တစ္ေန႔မွာ
လူမသိသူမသိ 
တ၀ုန္း၀ုန္းရြာပစ္လုိက္တယ္
တကယ္ေတာ႔ ေရာင္နွီမလာခင္
ကိုအသိုက္ထဲကထြက္ခဲ႔သင္႔တာ
ခုေတာ႔
ပိုေမွာင္လာတယ္
ပိုေမွာင္လာတယ္..