စြမ္းအား

 ေလာကၾကီးအကိ်ဳးကိုေဆာင္ရြက္ဖို႕ 
ေဆြမ်ိဳးေတြ ကိုခ်ီးေၿမွာက္ဖို႔ အတြက္ 
ကိုယ္႔အက်ိဳးကို အရင္ၾကည္႔ရမယ္..
ကိုယ္႕အက်ိဳးဆိုတာ တိုက္ေဆာက္နိုိင္ဖို႔
ကားစီးနိုင္ဖို႔ ကိုယ္႔အိပ္ထဲ ကိုယ္ထဲ႔ဖို႔ ကိုေၿပာတာမဟုတ္ဘူး...
ကိုယ္႔အရည္အခ်င္းကို ၿပည္႕၀ေအာင္ ၿဖည္႔ဆည္းဖို႔ကိုေၿပာတာ.....
  ေလာကၾကီးမွာ ေကာင္းၿခင္း ဆိုးၿခင္းဆိုတဲ႔ ဒီ အေၾကာင္းအရာ ႏွစ္မ်ိဳး
လူေတြမွာယွဥ္တြဲ မွီကပ္လာရင္ ဘယ္သူမဆို ကိုယ္႔အတြက္သာၾကည္႔
ၾကေလ႔ရွိပါတယ္....ေကာင္းၿခင္းတရားေတြ ရမွာကိုၿမင္ရင္ ကိုယ္႔အိတ္ထဲကို အရင္ၿဖည္႔ၾကတယ္...ပိုမွသာ သူတစ္ပါးကို သတိရတက္ၾကတာမ်ားတယ္...ဒါေတာင္မွ စိတ္ေကာင္းႏွလုံးေကာင္းရွိသူေတြမွသာ သူတစ္ပါးအတြက္ အနည္းငယ္ၾကည္႕ေပးတက္တာမ်ိဳး......အဲ မေကာင္းမႈ႕ အႏၲရာယ္နဲ႔
ၾကံဳလာၾကည္႔ပါလား သူတစ္ပါးကို အရင္သတိေပးၿပီးေရွာင္ခိုင္းသလား
ကိုယ္ကေဘးလြတ္ေအာင္ အရင္ေၿပးသလား......အဲဒါပါပဲ လူဆိုတာ
ဘယ္္သူကိုခ်စ္ခ်စ္ မခ်စ္ခ်စ္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုေတာ႔ ခ်စ္ၾကတာ ဓမၼတာပဲ 
ၿဖစ္ပါတယ္...ဥပမာအေနနဲ႔ေၿပာရရင္ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ဘုရားၿဖစ္ေတာ္မူဖို႔ ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီ ၿဖည္႔ဆည္းတဲ႔ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လုံး စရိယ သုံးသြယ္ကို က်င္႔သုံးခဲ႔တာပါပဲ....ေလာကအက်ိဳး ေဆြမ်ိဳးညာတကာေတြရဲ႕ အက်ိဳး
မိမိအက်ိဳးဆိုတဲ႔ ဒီအက်ိဳးသုံးပါးလုံး ၿဖည္႔က်င္႔ခဲ႕တာဟာ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ ကူးေၿမာက္သြားတဲ႔ အထိပါပဲ.....ဒီစရိယသုံးပါးထဲမွာ ဗုဒၶတၴစရိယ ဆိုတာ အရင္ဆုံးမိမိကိုယ္ကို ဘုရားၿဖစ္ေတာ္မူဖို႔ က်ိဳးစားအားထုတ္
ၿခင္းကိုဆိုလိုပါတယ္...ဘုရားၿဖစ္ေအာင္အရင္ဆုံး လုလႅမၿပဳဘဲ သတၱ
၀ါေ၀ေနယ်ေတြကို သံသရာ ၀ဲၾသဃထဲက ကယ္မထုတ္ေဆာင္နိုင္ဖို႔
ဆိုတာ လြယ္ကူမယ္ မဟုတ္ပါဘူး....မိမိကိုယ္တိုင္ အားလုံးေသာေလာကလူသားေတြအေပၚ ကယ္တင္နိုင္ဖို႔ ဆိုတာ 
ၿပည္႕စုံလုံေလာက္တဲ႔ စြမ္းပကားရွိဖို႔လိုပါတယ္.....မိမိကိုယ္တိုင္က ခ်ည္႔နဲ႔ယိမ္းယိုင္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ႕ သူတစ္ပါးကိုကယ္တင္ဖို႔ဆိုတာ မေရရာ မေသခ်ာတဲ႔ အလုပ္ၾကီးပါပဲ......လူ႕ေလာကမွာတစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္
ကေတာ႔ စြမ္းပကားနဲ႔ ၿပည္႔စုံပါရဲ႕ ဒါေပမယ္႔ သူတစ္ပါးကို ကယ္မတက္ဖို႔ၾကေတာ႔ ၿပည္႔၀တဲ႔ အသိညာဏ္နဲ႔ ေ၀းေနတက္ၿပန္ပါတယ္....ဥပမာ အေနနဲ႔ ေၿပာရရင္
မ်ားၿပားလွတဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြ ၾကားထဲမွာ တစ္ဦးက ခ်မ္းသာေနတယ္ဆိုပါေတာ႔...က်န္တဲ႔ ညီကိုေမာင္ႏွမေတြက ဆင္းရဲ
ေနတယ္....အဲဒီဆင္းရဲေနတဲ႔ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကို ေငြထုတ္ၾကီး ပစ္ေပးၿပီး ေပးေ၀ ႏွီးရင္း
လုပ္တက္ရုံနဲ႔ ညာတကာနဥၥသဂၤေဟာ ၿဖစ္လိမ္႔မယ္လို႔ေတာ႔ မထင္ဘူး....ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ အစကတည္းက စီးပြားေရးမလုပ္တက္တဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ဆင္းရဲပါတယ္ဆိုမွ လုပ္တက္လို႔ကေတာ႔ ခ်မ္းသာေနတာၾကာလွေပါ႕..ဆင္းရဲေနလို႔ စားစရာမရွိတဲ႔အခ်ိန္ ဒီေငြထုတ္ၾကီး လာေပးလိုိ႕ေတာ႔ ကဲ အဲဒီလူ
ဘာလုပ္မယ္ထင္လဲ စားဖို႔အတြက္ အဲဒီေငြကို အရင္သုံးမွာေပါ႔...
ဒါဟာသဘာ၀ပဲေလ.....ဒါေၾကာင္႔ ဒါေၾကာင္႔ သူတစ္ပါးကို ကယ္တင္
နိုင္တဲ႔ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးဆိုတာ အဲဒီလူကို လမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္ေအာင္ေခၚတင္ေပးရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ေသးဘူး....ဒီလမ္းကသြားရတယ္ ဒီကသြားရင္ ဒီကိုေရာက္မယ္ဆိုတဲ႔ ပန္းတိုင္ကိုပါညြန္ၿပေပးနိုင္စြမ္းရွိဖို႔လည္းလိုတယ္...ဒါမွ ကယ္တင္ရွင္ပီသေပမေပါ႕..နို႔မိုဆိုရင္ ေတာ႔ ကိုယ္က သူတို႔ကိုကုန္းပိုးေခၚသလိုမ်ိဳးၿဖစ္သြားမွာေပါ႔ ....ကိုယ္လည္းခရီးမတြင္သူလည္းအက်ိဳးမၿပီး အားလုံးအခ်ည္းအႏွီးၿဖစ္ၾကေပမေပါ႔...တစ္ခါစားရရုံ ဟင္းစားေပးမယ္႔အစား ကြန္ခ်က္ပါ ၿပေပးနိုင္ရင္ေတာ႔ ၿမင္႔ၿမတ္သူတစ္ေယာက္လုိ႕ေတာင္ေၿပာနိုင္တာေပါ႔......ရွင္ေတာ္ၿမတ္
ဘုရားကလည္း အဲဒီလိုစြမ္းရည္ေတြကို ၿပည္႔၀ေအာင္ မိမိကိုယ္
မွာ လိုအပ္တဲ႔ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာ ေတြကို တပ္ဆင္ၿပီးကာမွသာ 
အားလုံးေသာ သတၲ၀ါေတြကို သံသရာေရယဥ္ေၾကာထဲက ထုတ္ေဆာင္နိုင္ခဲ႕တာၿဖစ္ပါတယ္....သကဲ႔သို႔ပဲ ေလာကလူသားေတြ

လည္း သူတစ္ပါးကို ၿမင္႔တင္ေပးခ်င္ရင္ မိမိကိုယ္မွာ လိုအပ္တဲ႔ တန္ဆာပလာေတြကို အရင္တပ္ဖို႔ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာ ၿမတ္ဘုရားကိုတိုင္ စရိယ သုံးသြယ္ကို က်င္႔သုံးခဲ႔တာကိုၾကည္႔ရင္သိနိုင္ပါတယ္....က်ြႏု္ပ္တို႔အားလုံးဟာဗုဒၶရဲ႕အဆုံးအမ ေတြကို လက္ခံက်င္႔သုံးေနၾကတဲ႔သူေတြၿဖစ္လို႔  ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္ လက္ေတြ႔က်င္႔သုံးသြားတဲ႔ စရိယသုံးသြယ္ကို က်င္႔သုံးရင္း ေလာကအက်ိဳး မိမိအက်ိဳး ေဆြမ်ိဳးအက်ိဳးေတြကို စြမ္းစြမ္းတမံ အားထုတ္ၿဖည္႔ဆည္း လုပ္ကိုင္နိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလ်က္..........

လူသားအားလုံး စြမ္းအားရွိတဲ႔ သူမ်ားၿဖစ္နိုင္ၾကပါေစလို႕ဆႏၵၿပဳရင္း.....ၿဖင္႔...... 

ဆုံးမတာၿဖစ္ပါေစ အမိန္႕မေပးပါနဲ႔

 ေဒါက္တာေဃာသိတ ေရးထားတဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခု ကိုဖတ္လိုက္ရလို႔ အေတြးေလးေပၚလာတာေၾကာင္႔ ဒီစာေလးကိုေရးလိုက္တာပါ...လူဆိုတာ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္မႈ႔ကို ရြံရွာ
စက္ဆုတ္တက္တဲ႔ လူမ်ိဳးဆိုေတာ႔ အမိန္႔ေပးတာတို႔ ဆဲဆိုအၿပစ္တင္တာမ်ိဳးဆိုရင္ မၾကိဳက္တက္ၾကပါဘူး...ငါသိ ငါတက္ ငါကဆရာၾကီးဆိုတဲ႔ ဟန္ပန္မ်ိဳးနဲ႔ လာေၿပာရင္ ဘယ္သူမွ မၾကိဳက္တက္ၾကပါဘူး...နားမလည္သူကို နားလည္ေအာင္ မသိသူကိုသိေအာင္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေၿပာတက္ဖို႔လိုပါတယ္...ၾကမ္းတမ္းမႈဆိုတာကို
လူေတြမဆိုထားနဲ႔ တိရစၧာန္ေတြေတာင္ မၾကိုဳက္တက္ၾကပါဘူး...
သာမန္အေနအထားမွာေတာင္ ကိုယ္႔အေပၚဆရာလုပ္တာကိုေတာင္  လူေတြကမၾကိဳက္လွပါဘူး....လူဆိုတာ စဥ္စားဆင္ၿခင္တက္တဲ႕ အသိညာဏ္ရွိပါတယ္...အိပ္ၿခင္းစားၿခင္း သြားလာၿခင္း ကာမဂုဏ္ခံစားဆိုတာ လူမွာလည္းရွိပါတယ္..တိရစၧာန္ေတြမွာလည္းရွိပါတယ္...စဥ္းစားေတြး
ေခၚတက္တဲ႔ အသိညာဏ္တစ္ခုသည္သာလွ်င္ လူဟာ တရိစၧာန္ေတြနဲ႔
ကြဲၿပားသြားရၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္..အသိညာဏ္ရွိတဲ႔ လူေတြၿဖစ္တဲ႔အတြက္ နားလည္သေဘာေပါက္နိုင္စြမ္း ကိုယ္စီရွိၾကတာမလြဲဧကန္ပါပဲ....ထိုကဲ႕သို႔ေသာ လူသားေတြကို အမိန္႔ေပးေစခိုင္းတာ အတင္းအဓမၼေၿပာဆိုတာ စတဲ႔ ၾကမ္းတမ္းမႈ႔ေတြကိုရြံရွာ တတ္တာ မဆန္းလွပါဘူး....လူဆိုတာ ကိုယ္
မၾကိဳက္တဲ႔ အရာ ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ႔အၿပဳအမူမ်ိဳးကို သူတစ္ပါးအေပၚ
မၿပဳမူသင္႔ပါဘူး....သာမန္အသိညာဏ္ေလးသာ ရွိတဲ႔ ကေလးငယ္ေလးေတြကလြဲရင္ အရြယ္ေရာက္လာသူတိုင္းက ေတာ႔ ခက္ထန္မာေက်ာတဲ႔ အမိန္႔ေတြ ကို ဖီဆန္ေနၾကမွာပဲ ...လူတိုင္းက ကိုယ္သိကိုယ္တက္ ဆိုတဲ႔ အၿမင္ေတြရွိၾကတာဆိုေတာ႔ ၿဖစ္နိုင္ရင္ၿငင္
သာတဲ႔ သိမ္ေမြ႕တဲ႔ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ေၿပာဆိုၿပဳမူတာကိုပဲ လက္ခံခ်င္
ၾကတာခ်ည္းပါပဲ....အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ဦးဇင္းရဲ႕ဆရာသမားတစ္ဦးအေၾကာင္းကို နည္းနည္းေၿပာခ်င္ပါတယ္.....သူက ဘာပဲလုပ္လုပ္ ၿဖစ္ကိုၿဖစ္ရမယ္
သူခိုင္းတာကို ၿဖစ္ေအာင္လုပ္မွလညး္ၾကိဳက္တက္တယ္....ဒါေပမယ္႔
မခိုင္းတက္ေတာ႔ တပည္႔ေတြရဲ႕ၿငိဳၿငင္မႈ႕ ကို ခံရပုံေလးပါ...တစ္ခါက ေက်ာင္း၀င္းထဲက အုန္းပင္တစ္ပင္လဲလို႔ အဲဒါ ေခ်ာင္းေရဆင္းတံတားလုပ္ဖို႔ အဲဒီအုန္းပင္ကို လဲက်တဲ႔ေနရာကေန ေခ်ာင္းထဲကို ဆြဲခ်ဖို႔ တပည္႔ကိုရင္ေတြနဲ႔ လုပ္ေနတယ္ ကိုရင္ေတြကလည္း ၁၂ ႏွစ္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ေတြ အပါးႏွစ္ဆယ္ေလာက္နဲ႔ေပါ႔ .. အင္အားကမ်ားေပမယ္႔ အားအင္က နည္းေနလို႔ ၁၅တာင္ေက်ာ္အေတာင္၂၀နီပါးရွိတဲ႔ အုန္းပင္က လွဳပ္ရုံေရြ႕ရုံေလာက္ပဲ တက္နို္င္တယ္...ဒါကို မစဥ္းစားဘဲ လုပ္ရင္ရရမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ အတင္းေရြ႕ခိုင္းတာ ကိုကလည္း ရပ္ၾကည္႔ေနလို႔ မရတာနဲ႔ ၀င္ကူရတာေပါ႔..ဒါေပမယ္႔မရပါဘူး...အဲဒါေၾကာင္႔ အက်ဳိးအေၾကာင္း
ေလးေၿပာၿပလိုက္ပါတယ္...အုန္းပင္က ၾကီးေနတယ္ ဒၤီအင္အားနဲ႔ မရေလာက္ဘူးလို႔ ၿပီးေတာ႔ တြန္းခ်တဲ႔ေနရာနဲ႔ ေခ်ာင္းနဲ႔က သိပ္မေ၀း
လို႔ လူၾကီး ၂ေယာက္၃ေယာက္ေလာက္ကို အကူအညီေတာင္းဖို႔ ၿပီးေတာ႔ ေခ်ာင္းေရတက္တဲ႔ အခ်ိန္ေရာက္မွ လုပ္ဖို႔ အဲဒါဆိုရင္ သိပ္ပင္ပန္းစရာမလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔ ...ခုေတာ႔ ေခ်ာင္းစပ္ကေနေရရွိတဲ႔ေနရာကိုေရာက္ဖို႔ လတာၿပင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ မလြယ္ဘူးလို႔ေၿပာလိုက္တယ္ ...ဒါေပမယ္႔
ရေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ လုပ္လိုက္တာ ကိုရင္ေတြလည္း ဖက္ဖက္ကိုေမာေနတာပဲ...ကုန္းေပၚကေန ေခ်ာင္းထဲကိုေရာက္ေအာင္
ေတာ႔ လုပ္လို႔ရတာေပါ႔   လတာၿပင္ေပၚလည္းေရာက္ေရာ ကုန္းေပၚက က်တဲ႔ အရွိန္နဲ႔ အုန္းတုံးကရႊံ႕ထဲမွာနစ္ေနတယ္ အဲဒါကိုမရ ရေအာင္လုပ္တာ ၃နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာတယ္...မရဘူး...အဲဒီလိုနဲ႕ေရလည္းတက္လာေတာ႕
မွ အုန္းတုန္းက ရြ႔ံထဲမွာနစ္ေနတယ္...ေစာေစာကေၿပာသလို ေရတက္မွ မသာေလးလိွမ္႕ခ်လိုက္ၿပီး  လိုခ်င္တဲ႔ေနရာကို အသာေလး ေရနဲ႔ေမွ်ာၿပီးယူသြားရင္ ရနိုင္ပါလ်က္ အတင္းၾကီး ရကိုရ ရမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ခိုင္းေတာ႔ အားလုံးအခ်ိန္ကုန္လူပမး္ၿဖစ္ရတာေပါ႕
တပည္႔ေတြလည္း ၿငဴစူၾကတာေပါ႔ ....ၿပီးေတာ႔ မၿဖစ္နိုင္တာမရွိဘူး
လို႔ေၿပာတဲ႔ လူကိုယ္တိုင္က ဘယ္ေနရာမွ မပါ၀င္ မလုပ္ကိုင္ေတာ႔ 
အားလုံးရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ စဥ္းသာစဥ္းစားၾကည္႔ေပေတာ႔
ဒါေၾကာင္႔ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ က မလုပ္ၾကည္႔ပဲ လုပ္သာလုပ္ ၿဖစ္ကိုၿဖစ္
ရမယ္ဆိုၿပီး အတင္းခိုင္းတာဟာ လူသားေတြအတြက္ေတာ႔ ခါးသီး
မႈ႕တစ္ခု ၿဖစ္သြားတက္ပါတယ္....ေလးစားမႈ႔ေတြလည္း ေပ်ာက္သြားနိုင္ပါတယ္
နိဂုံးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ေၿပာရရင္ လူနဲ႔လူခ်င္း ကစလို႔ အားလုံးေသာသတၱ၀ါ
ေတြ အေပၚ ႏူးညံ႕ညင္သာတဲ႔ ဆက္ဆံမႈေတြနဲ႔ ဆက္ဆံနုိင္ၾကပါေစ
လူနဲ႕လူခ်င္း ေမတၱာတရားေတြ ထားနိုင္ၾကပါေစ
ေကာင္းမြန္တဲ႔ ဆိုဆုံးမမႈ႔မ်ိဳးေတြ ေပးတက္ၾကပါေစ
ကိုယ္ခ်င္းစာတက္ၾကပါေစ
လူကိုလူလို႔ၿမင္တက္ၾကပါေစ