ရြာခ်င္းတိုင္းရြာသြန္းပစ္လိုက္ဖို႕
ငါဟာတိမ္တစ္အုပ္မဟုတ္ပါ....ဒါေပမယ္႕
ေကာင္းကင္ကို ၿပန္လည္ ရြာသြန္းပစ္ဖို႔တာဆူေနတဲ႔ ေရေငြ႕ေလး
ေတြေတာ႔ ၿဖစ္ခြင္႔ရွိပါတယ္.......
ငယ္စဥ္ကတည္းက အစုပ္လုိက္ ၾကဲပက္ထားတဲ႔ အိပ္မက္ကိုပဲ
ရွင္သန္ၾကီးထြားလာေအာင္ မနည္းၿပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေနရတယ္....
အေဖ အေမေတြေပးတဲ႔ နာမည္တစ္လုံးနဲ႔ လည္း မလုံေလာက္လို႔လား
ေခၚခ်င္ရာ ေခၚေနတဲ႔ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငါဟာ ခါးေတာင္းက်ိဳက္တန္း
လန္းနဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔တက္လာတာေလးတစ္ခုပဲ ခ်မ္းသာလာခဲ႔တာ......
တစ္ေန႕တာ အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးထားတက္တဲ႔ မႈန္၀ါး၀ါး အသိညာဏ္ေလးေတာင္ ငါ႔ေခါင္းမွာ မခ်ိတ္မိခဲ႔ဘူး.....ႏုံလြန္းတယ္လို႔
ခဏခဏေၿပာခံရတဲ႔ အသုံးမ၀င္ လူသားသစ္ပင္တစ္ပင္ကို လက္ညွဳိးထိုးၿပပါ
ဆိုရင္ အဲဒါ ငါပဲၿဖစ္မယ္ထင္တယ္......ဒါေပမယ္႔ အခ်ိဳးကြ်မ္းက်င္တဲ႔
ကံၾကမၼာဆရာၾကီးရဲ႕ ဖဲခ်ပ္ေတြ ၾကားထဲမွာ ငါဟာ အသုံး၀င္ အခ်ပ္
ေလးတစ္ခ်ပ္ၿဖစ္တယ္လို႔ သက္ေသၿပစရာ အေၿပာင္းအလဲေလးတစ္ခု
ကို လက္ခံရရွိလိုက္တယ္.....ငါဟာ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး....သို႔ေသာ္လည္း ငါ႕ကိုယ္႔ငါ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးလို႔
သိလိုက္တာေလးကိုကပဲ ေလာကၾကီးထဲမွာ ေနတက္ဖို႔ ၿဖစ္လာခဲ႔တယ္
အရိုး အၿပိဳင္းၿပိဳင္းက်ေနတဲ႔ ငါ႔အိပ္မက္စိုက္ခင္းေလးကို ငါ ၿမတ္နိုး
တက္လာတယ္.....ငါဟာမရြာသြန္းနိုင္ေသးတဲ႔ မိုးတစ္ေပါက္ ေနာက္ၿပီးေတာ႔ တိမ္တစ္အုပ္ ၿပီးေတာ႔ ေရခိုးေရေငြ႕ေလး တစ္ၿမွဴ ၿဖစ္လာနိုင္ခြင္႔ေတြ ရွိမွန္း
သိလာတယ္....ငါအခုရပ္ေနတာ ကမၻာေၿမၾကီးေပၚမွာ တစ္ခ်ိန္မွာ
ငါ ကမၻာေၿမၾကီးထဲကို ေရာက္သြားရဦးမွာပဲ .....
ဒါေပမယ္႔ ငါ ေက်နပ္တယ္....ငါဟာဒီေၿမၿပင္ၾကီးအတြက္ အကိ်ဳးၿပဳနိုင္မယ္႕ ေၿမၾသဇာ ေတြလည္းၿဖစ္နုိင္ေသးတယ္..
ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ငါရဲ႕ စိုက္ခင္းေလး စိမ္းစိုရွင္သန္ေအာင္
ေရေလာင္းေပါင္းသင္ ဂရုစိုက္ ပ်ိဳးေထာင္ေနရေသးတဲ႔ကာလပဲရွိေသးတယ္.....
ငါ႔ရဲ႕ စိုက္ခင္းေလးက သီးပြင္႔လာမယ္႔ အသီးအပြင္႔ေတြဟာငါ႔အတြက္ ခ်ိဳၿမိန္မႈ ေပးစြမ္းနိုင္သည္ မေပးစြမ္းနိုင္သည္ ငါမသိေသးဘူး...
ဒါေပမယ္႔ ငါ႔ရင္ထဲမွာ စုေဆာင္းထားတဲ႔ ခံစားမႈေတြကေတာ႔
ဒီစာမ်က္ႏွာေပၚမွာရြာခ်ပစ္လိုက္မိပါၿပီ
အို ေလာကကို ပိုင္စိုးေသာ ပုဂၢိဳလ္ အေပါင္းတို႔ ငါသည္ လူသားတစ္
ေယာက္ၿဖစ္ေခ်၏.....သို႔အတြက္ေၾကာင္႔ လူသားတစ္ေယာက္ပိုင္ဆိုင္ခြင္႔ရွိေသာ စြမ္းအင္မ်ားေပးသနားေတာ္မူ
ပါေလာ႔ ....ငါသည္ငါ႔အတြက္မဟုတ္ ေၾကာင္း ရြာသြန္းၿခင္းၿဖင္႔ သက္
ေသၿပပါမည္........ငါ႔အား တစ္မိုးလုံးစာအတြက္ မဟုတ္ေသာ္ၿငားလည္း
တစ္ၿပိဳက္ ႏွစ္ၿပိဳက္စာ ခြန္အားမ်ား ေပးေတာ္မူပါေလာ႔.....
ေလာကၾကီးထဲ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္အိပ္မက္
ေတြ အထူၾကီးမက္ၿပီး ပန္းတိုင္ဆီ ခ်ီတက္
ေနၾကေသာ လူသားတို႔အတြက္ ေရးဖြဲရုံမွ်သာၿဖစ္ပါသည္......
စာေရးဆရာမဟုတ္တဲ႔ အတြက္ တစ္စုံတစ္ခုေသာရသ ကို မေပးစြမ္း နိုင္ၿခင္းမွာ စာေရးသူရဲ႕ အားနည္းခ်က္ပင္ၿဖစ္ပါသည္......
Thursday, March 8, 2012
Wednesday, March 7, 2012
စြမ္းအား
ေလာကၾကီးအကိ်ဳးကိုေဆာင္ရြက္ဖို႕
ေဆြမ်ိဳးေတြ ကိုခ်ီးေၿမွာက္ဖို႔ အတြက္
ကိုယ္႔အက်ိဳးကို အရင္ၾကည္႔ရမယ္..
ကိုယ္႕အက်ိဳးဆိုတာ တိုက္ေဆာက္နိုိင္ဖို႔
ကားစီးနိုင္ဖို႔ ကိုယ္႔အိပ္ထဲ ကိုယ္ထဲ႔ဖို႔ ကိုေၿပာတာမဟုတ္ဘူး...
ကိုယ္႔အရည္အခ်င္းကို ၿပည္႕၀ေအာင္ ၿဖည္႔ဆည္းဖို႔ကိုေၿပာတာ.....
ေလာကၾကီးမွာ ေကာင္းၿခင္း ဆိုးၿခင္းဆိုတဲ႔ ဒီ အေၾကာင္းအရာ ႏွစ္မ်ိဳး
လူေတြမွာယွဥ္တြဲ မွီကပ္လာရင္ ဘယ္သူမဆို ကိုယ္႔အတြက္သာၾကည္႔
ၾကေလ႔ရွိပါတယ္....ေကာင္းၿခင္းတရားေတြ ရမွာကိုၿမင္ရင္ ကိုယ္႔အိတ္ထဲကို အရင္ၿဖည္႔ၾကတယ္...ပိုမွသာ သူတစ္ပါးကို သတိရတက္ၾကတာမ်ားတယ္...ဒါေတာင္မွ စိတ္ေကာင္းႏွလုံးေကာင္းရွိသူေတြမွသာ သူတစ္ပါးအတြက္ အနည္းငယ္ၾကည္႕ေပးတက္တာမ်ိဳး......အဲ မေကာင္းမႈ႕ အႏၲရာယ္နဲ႔
ၾကံဳလာၾကည္႔ပါလား သူတစ္ပါးကို အရင္သတိေပးၿပီးေရွာင္ခိုင္းသလား
ကိုယ္ကေဘးလြတ္ေအာင္ အရင္ေၿပးသလား......အဲဒါပါပဲ လူဆိုတာ
ဘယ္္သူကိုခ်စ္ခ်စ္ မခ်စ္ခ်စ္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုေတာ႔ ခ်စ္ၾကတာ ဓမၼတာပဲ
ၿဖစ္ပါတယ္...ဥပမာအေနနဲ႔ေၿပာရရင္ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ဘုရားၿဖစ္ေတာ္မူဖို႔ ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီ ၿဖည္႔ဆည္းတဲ႔ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လုံး စရိယ သုံးသြယ္ကို က်င္႔သုံးခဲ႔တာပါပဲ....ေလာကအက်ိဳး ေဆြမ်ိဳးညာတကာေတြရဲ႕ အက်ိဳး
မိမိအက်ိဳးဆိုတဲ႔ ဒီအက်ိဳးသုံးပါးလုံး ၿဖည္႔က်င္႔ခဲ႕တာဟာ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ ကူးေၿမာက္သြားတဲ႔ အထိပါပဲ.....ဒီစရိယသုံးပါးထဲမွာ ဗုဒၶတၴစရိယ ဆိုတာ အရင္ဆုံးမိမိကိုယ္ကို ဘုရားၿဖစ္ေတာ္မူဖို႔ က်ိဳးစားအားထုတ္
ၿခင္းကိုဆိုလိုပါတယ္...ဘုရားၿဖစ္ေအာင္အရင္ဆုံး လုလႅမၿပဳဘဲ သတၱ
၀ါေ၀ေနယ်ေတြကို သံသရာ ၀ဲၾသဃထဲက ကယ္မထုတ္ေဆာင္နိုင္ဖို႔
ဆိုတာ လြယ္ကူမယ္ မဟုတ္ပါဘူး....မိမိကိုယ္တိုင္ အားလုံးေသာေလာကလူသားေတြအေပၚ ကယ္တင္နိုင္ဖို႔ ဆိုတာ
ၿပည္႕စုံလုံေလာက္တဲ႔ စြမ္းပကားရွိဖို႔လိုပါတယ္.....မိမိကိုယ္တိုင္က ခ်ည္႔နဲ႔ယိမ္းယိုင္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ႕ သူတစ္ပါးကိုကယ္တင္ဖို႔ဆိုတာ မေရရာ မေသခ်ာတဲ႔ အလုပ္ၾကီးပါပဲ......လူ႕ေလာကမွာတစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္
ကေတာ႔ စြမ္းပကားနဲ႔ ၿပည္႔စုံပါရဲ႕ ဒါေပမယ္႔ သူတစ္ပါးကို ကယ္မတက္ဖို႔ၾကေတာ႔ ၿပည္႔၀တဲ႔ အသိညာဏ္နဲ႔ ေ၀းေနတက္ၿပန္ပါတယ္....ဥပမာ အေနနဲ႔ ေၿပာရရင္
မ်ားၿပားလွတဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြ ၾကားထဲမွာ တစ္ဦးက ခ်မ္းသာေနတယ္ဆိုပါေတာ႔...က်န္တဲ႔ ညီကိုေမာင္ႏွမေတြက ဆင္းရဲ
ေနတယ္....အဲဒီဆင္းရဲေနတဲ႔ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကို ေငြထုတ္ၾကီး ပစ္ေပးၿပီး ေပးေ၀ ႏွီးရင္း
လုပ္တက္ရုံနဲ႔ ညာတကာနဥၥသဂၤေဟာ ၿဖစ္လိမ္႔မယ္လို႔ေတာ႔ မထင္ဘူး....ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ အစကတည္းက စီးပြားေရးမလုပ္တက္တဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ဆင္းရဲပါတယ္ဆိုမွ လုပ္တက္လို႔ကေတာ႔ ခ်မ္းသာေနတာၾကာလွေပါ႕..ဆင္းရဲေနလို႔ စားစရာမရွိတဲ႔အခ်ိန္ ဒီေငြထုတ္ၾကီး လာေပးလိုိ႕ေတာ႔ ကဲ အဲဒီလူ
ဘာလုပ္မယ္ထင္လဲ စားဖို႔အတြက္ အဲဒီေငြကို အရင္သုံးမွာေပါ႔...
ဒါဟာသဘာ၀ပဲေလ.....ဒါေၾကာင္႔ ဒါေၾကာင္႔ သူတစ္ပါးကို ကယ္တင္
နိုင္တဲ႔ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးဆိုတာ အဲဒီလူကို လမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္ေအာင္ေခၚတင္ေပးရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ေသးဘူး....ဒီလမ္းကသြားရတယ္ ဒီကသြားရင္ ဒီကိုေရာက္မယ္ဆိုတဲ႔ ပန္းတိုင္ကိုပါညြန္ၿပေပးနိုင္စြမ္းရွိဖို႔လည္းလိုတယ္...ဒါမွ ကယ္တင္ရွင္ပီသေပမေပါ႕..နို႔မိုဆိုရင္ ေတာ႔ ကိုယ္က သူတို႔ကိုကုန္းပိုးေခၚသလိုမ်ိဳးၿဖစ္သြားမွာေပါ႔ ....ကိုယ္လည္းခရီးမတြင္သူလည္းအက်ိဳးမၿပီး အားလုံးအခ်ည္းအႏွီးၿဖစ္ၾကေပမေပါ႔...တစ္ခါစားရရုံ ဟင္းစားေပးမယ္႔အစား ကြန္ခ်က္ပါ ၿပေပးနိုင္ရင္ေတာ႔ ၿမင္႔ၿမတ္သူတစ္ေယာက္လုိ႕ေတာင္ေၿပာနိုင္တာေပါ႔......ရွင္ေတာ္ၿမတ္
ဘုရားကလည္း အဲဒီလိုစြမ္းရည္ေတြကို ၿပည္႔၀ေအာင္ မိမိကိုယ္
မွာ လိုအပ္တဲ႔ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာ ေတြကို တပ္ဆင္ၿပီးကာမွသာ
အားလုံးေသာ သတၲ၀ါေတြကို သံသရာေရယဥ္ေၾကာထဲက ထုတ္ေဆာင္နိုင္ခဲ႕တာၿဖစ္ပါတယ္....သကဲ႔သို႔ပဲ ေလာကလူသားေတြ
ေဆြမ်ိဳးေတြ ကိုခ်ီးေၿမွာက္ဖို႔ အတြက္
ကိုယ္႔အက်ိဳးကို အရင္ၾကည္႔ရမယ္..
ကိုယ္႕အက်ိဳးဆိုတာ တိုက္ေဆာက္နိုိင္ဖို႔
ကားစီးနိုင္ဖို႔ ကိုယ္႔အိပ္ထဲ ကိုယ္ထဲ႔ဖို႔ ကိုေၿပာတာမဟုတ္ဘူး...
ကိုယ္႔အရည္အခ်င္းကို ၿပည္႕၀ေအာင္ ၿဖည္႔ဆည္းဖို႔ကိုေၿပာတာ.....
ေလာကၾကီးမွာ ေကာင္းၿခင္း ဆိုးၿခင္းဆိုတဲ႔ ဒီ အေၾကာင္းအရာ ႏွစ္မ်ိဳးလူေတြမွာယွဥ္တြဲ မွီကပ္လာရင္ ဘယ္သူမဆို ကိုယ္႔အတြက္သာၾကည္႔
ၾကေလ႔ရွိပါတယ္....ေကာင္းၿခင္းတရားေတြ ရမွာကိုၿမင္ရင္ ကိုယ္႔အိတ္ထဲကို အရင္ၿဖည္႔ၾကတယ္...ပိုမွသာ သူတစ္ပါးကို သတိရတက္ၾကတာမ်ားတယ္...ဒါေတာင္မွ စိတ္ေကာင္းႏွလုံးေကာင္းရွိသူေတြမွသာ သူတစ္ပါးအတြက္ အနည္းငယ္ၾကည္႕ေပးတက္တာမ်ိဳး......အဲ မေကာင္းမႈ႕ အႏၲရာယ္နဲ႔
ၾကံဳလာၾကည္႔ပါလား သူတစ္ပါးကို အရင္သတိေပးၿပီးေရွာင္ခိုင္းသလား
ကိုယ္ကေဘးလြတ္ေအာင္ အရင္ေၿပးသလား......အဲဒါပါပဲ လူဆိုတာ
ဘယ္္သူကိုခ်စ္ခ်စ္ မခ်စ္ခ်စ္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုေတာ႔ ခ်စ္ၾကတာ ဓမၼတာပဲ
ၿဖစ္ပါတယ္...ဥပမာအေနနဲ႔ေၿပာရရင္ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ဘုရားၿဖစ္ေတာ္မူဖို႔ ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီ ၿဖည္႔ဆည္းတဲ႔ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လုံး စရိယ သုံးသြယ္ကို က်င္႔သုံးခဲ႔တာပါပဲ....ေလာကအက်ိဳး ေဆြမ်ိဳးညာတကာေတြရဲ႕ အက်ိဳး
မိမိအက်ိဳးဆိုတဲ႔ ဒီအက်ိဳးသုံးပါးလုံး ၿဖည္႔က်င္႔ခဲ႕တာဟာ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ ကူးေၿမာက္သြားတဲ႔ အထိပါပဲ.....ဒီစရိယသုံးပါးထဲမွာ ဗုဒၶတၴစရိယ ဆိုတာ အရင္ဆုံးမိမိကိုယ္ကို ဘုရားၿဖစ္ေတာ္မူဖို႔ က်ိဳးစားအားထုတ္
ၿခင္းကိုဆိုလိုပါတယ္...ဘုရားၿဖစ္ေအာင္အရင္ဆုံး လုလႅမၿပဳဘဲ သတၱ
၀ါေ၀ေနယ်ေတြကို သံသရာ ၀ဲၾသဃထဲက ကယ္မထုတ္ေဆာင္နိုင္ဖို႔
ဆိုတာ လြယ္ကူမယ္ မဟုတ္ပါဘူး....မိမိကိုယ္တိုင္ အားလုံးေသာေလာကလူသားေတြအေပၚ ကယ္တင္နိုင္ဖို႔ ဆိုတာ
ၿပည္႕စုံလုံေလာက္တဲ႔ စြမ္းပကားရွိဖို႔လိုပါတယ္.....မိမိကိုယ္တိုင္က ခ်ည္႔နဲ႔ယိမ္းယိုင္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ႕ သူတစ္ပါးကိုကယ္တင္ဖို႔ဆိုတာ မေရရာ မေသခ်ာတဲ႔ အလုပ္ၾကီးပါပဲ......လူ႕ေလာကမွာတစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္
ကေတာ႔ စြမ္းပကားနဲ႔ ၿပည္႔စုံပါရဲ႕ ဒါေပမယ္႔ သူတစ္ပါးကို ကယ္မတက္ဖို႔ၾကေတာ႔ ၿပည္႔၀တဲ႔ အသိညာဏ္နဲ႔ ေ၀းေနတက္ၿပန္ပါတယ္....ဥပမာ အေနနဲ႔ ေၿပာရရင္
မ်ားၿပားလွတဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြ ၾကားထဲမွာ တစ္ဦးက ခ်မ္းသာေနတယ္ဆိုပါေတာ႔...က်န္တဲ႔ ညီကိုေမာင္ႏွမေတြက ဆင္းရဲ
ေနတယ္....အဲဒီဆင္းရဲေနတဲ႔ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကို ေငြထုတ္ၾကီး ပစ္ေပးၿပီး ေပးေ၀ ႏွီးရင္း
လုပ္တက္ရုံနဲ႔ ညာတကာနဥၥသဂၤေဟာ ၿဖစ္လိမ္႔မယ္လို႔ေတာ႔ မထင္ဘူး....ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ အစကတည္းက စီးပြားေရးမလုပ္တက္တဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ဆင္းရဲပါတယ္ဆိုမွ လုပ္တက္လို႔ကေတာ႔ ခ်မ္းသာေနတာၾကာလွေပါ႕..ဆင္းရဲေနလို႔ စားစရာမရွိတဲ႔အခ်ိန္ ဒီေငြထုတ္ၾကီး လာေပးလိုိ႕ေတာ႔ ကဲ အဲဒီလူ
ဘာလုပ္မယ္ထင္လဲ စားဖို႔အတြက္ အဲဒီေငြကို အရင္သုံးမွာေပါ႔...
ဒါဟာသဘာ၀ပဲေလ.....ဒါေၾကာင္႔ ဒါေၾကာင္႔ သူတစ္ပါးကို ကယ္တင္
နိုင္တဲ႔ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးဆိုတာ အဲဒီလူကို လမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္ေအာင္ေခၚတင္ေပးရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ေသးဘူး....ဒီလမ္းကသြားရတယ္ ဒီကသြားရင္ ဒီကိုေရာက္မယ္ဆိုတဲ႔ ပန္းတိုင္ကိုပါညြန္ၿပေပးနိုင္စြမ္းရွိဖို႔လည္းလိုတယ္...ဒါမွ ကယ္တင္ရွင္ပီသေပမေပါ႕..နို႔မိုဆိုရင္ ေတာ႔ ကိုယ္က သူတို႔ကိုကုန္းပိုးေခၚသလိုမ်ိဳးၿဖစ္သြားမွာေပါ႔ ....ကိုယ္လည္းခရီးမတြင္သူလည္းအက်ိဳးမၿပီး အားလုံးအခ်ည္းအႏွီးၿဖစ္ၾကေပမေပါ႔...တစ္ခါစားရရုံ ဟင္းစားေပးမယ္႔အစား ကြန္ခ်က္ပါ ၿပေပးနိုင္ရင္ေတာ႔ ၿမင္႔ၿမတ္သူတစ္ေယာက္လုိ႕ေတာင္ေၿပာနိုင္တာေပါ႔......ရွင္ေတာ္ၿမတ္
ဘုရားကလည္း အဲဒီလိုစြမ္းရည္ေတြကို ၿပည္႔၀ေအာင္ မိမိကိုယ္
မွာ လိုအပ္တဲ႔ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာ ေတြကို တပ္ဆင္ၿပီးကာမွသာ
အားလုံးေသာ သတၲ၀ါေတြကို သံသရာေရယဥ္ေၾကာထဲက ထုတ္ေဆာင္နိုင္ခဲ႕တာၿဖစ္ပါတယ္....သကဲ႔သို႔ပဲ ေလာကလူသားေတြ
လည္း သူတစ္ပါးကို ၿမင္႔တင္ေပးခ်င္ရင္ မိမိကိုယ္မွာ လိုအပ္တဲ႔ တန္ဆာပလာေတြကို အရင္တပ္ဖို႔ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာ ၿမတ္ဘုရားကိုတိုင္ စရိယ သုံးသြယ္ကို က်င္႔သုံးခဲ႔တာကိုၾကည္႔ရင္သိနိုင္ပါတယ္....က်ြႏု္ပ္တို႔အားလုံးဟာဗုဒၶရဲ႕အဆုံးအမ ေတြကို လက္ခံက်င္႔သုံးေနၾကတဲ႔သူေတြၿဖစ္လို႔ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္ လက္ေတြ႔က်င္႔သုံးသြားတဲ႔ စရိယသုံးသြယ္ကို က်င္႔သုံးရင္း ေလာကအက်ိဳး မိမိအက်ိဳး ေဆြမ်ိဳးအက်ိဳးေတြကို စြမ္းစြမ္းတမံ အားထုတ္ၿဖည္႔ဆည္း လုပ္ကိုင္နိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလ်က္..........
လူသားအားလုံး စြမ္းအားရွိတဲ႔ သူမ်ားၿဖစ္နိုင္ၾကပါေစလို႕ဆႏၵၿပဳရင္း.....ၿဖင္႔......
Tuesday, March 6, 2012
ဆုံးမတာၿဖစ္ပါေစ အမိန္႕မေပးပါနဲ႔
ေဒါက္တာေဃာသိတ ေရးထားတဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခု ကိုဖတ္လိုက္ရလို႔ အေတြးေလးေပၚလာတာေၾကာင္႔ ဒီစာေလးကိုေရးလိုက္တာပါ...လူဆိုတာ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္မႈ႔ကို ရြံရွာ
စက္ဆုတ္တက္တဲ႔ လူမ်ိဳးဆိုေတာ႔ အမိန္႔ေပးတာတို႔ ဆဲဆိုအၿပစ္တင္တာမ်ိဳးဆိုရင္ မၾကိဳက္တက္ၾကပါဘူး...ငါသိ ငါတက္ ငါကဆရာၾကီးဆိုတဲ႔ ဟန္ပန္မ်ိဳးနဲ႔ လာေၿပာရင္ ဘယ္သူမွ မၾကိဳက္တက္ၾကပါဘူး...နားမလည္သူကို နားလည္ေအာင္ မသိသူကိုသိေအာင္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေၿပာတက္ဖို႔လိုပါတယ္...ၾကမ္းတမ္းမႈဆိုတာကို
လူေတြမဆိုထားနဲ႔ တိရစၧာန္ေတြေတာင္ မၾကိုဳက္တက္ၾကပါဘူး...
သာမန္အေနအထားမွာေတာင္ ကိုယ္႔အေပၚဆရာလုပ္တာကိုေတာင္ လူေတြကမၾကိဳက္လွပါဘူး....လူဆိုတာ စဥ္စားဆင္ၿခင္တက္တဲ႕ အသိညာဏ္ရွိပါတယ္...အိပ္ၿခင္းစားၿခင္း သြားလာၿခင္း ကာမဂုဏ္ခံစားဆိုတာ လူမွာလည္းရွိပါတယ္..တိရစၧာန္ေတြမွာလည္းရွိပါတယ္...စဥ္းစားေတြး
ေခၚတက္တဲ႔ အသိညာဏ္တစ္ခုသည္သာလွ်င္ လူဟာ တရိစၧာန္ေတြနဲ႔
ကြဲၿပားသြားရၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္..အသိညာဏ္ရွိတဲ႔ လူေတြၿဖစ္တဲ႔အတြက္ နားလည္သေဘာေပါက္နိုင္စြမ္း ကိုယ္စီရွိၾကတာမလြဲဧကန္ပါပဲ....ထိုကဲ႕သို႔ေသာ လူသားေတြကို အမိန္႔ေပးေစခိုင္းတာ အတင္းအဓမၼေၿပာဆိုတာ စတဲ႔ ၾကမ္းတမ္းမႈ႔ေတြကိုရြံရွာ တတ္တာ မဆန္းလွပါဘူး....လူဆိုတာ ကိုယ္
မၾကိဳက္တဲ႔ အရာ ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ႔အၿပဳအမူမ်ိဳးကို သူတစ္ပါးအေပၚ
မၿပဳမူသင္႔ပါဘူး....သာမန္အသိညာဏ္ေလးသာ ရွိတဲ႔ ကေလးငယ္ေလးေတြကလြဲရင္ အရြယ္ေရာက္လာသူတိုင္းက ေတာ႔ ခက္ထန္မာေက်ာတဲ႔ အမိန္႔ေတြ ကို ဖီဆန္ေနၾကမွာပဲ ...လူတိုင္းက ကိုယ္သိကိုယ္တက္ ဆိုတဲ႔ အၿမင္ေတြရွိၾကတာဆိုေတာ႔ ၿဖစ္နိုင္ရင္ၿငင္
သာတဲ႔ သိမ္ေမြ႕တဲ႔ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ေၿပာဆိုၿပဳမူတာကိုပဲ လက္ခံခ်င္
ၾကတာခ်ည္းပါပဲ....အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ဦးဇင္းရဲ႕ဆရာသမားတစ္ဦးအေၾကာင္းကို နည္းနည္းေၿပာခ်င္ပါတယ္.....သူက ဘာပဲလုပ္လုပ္ ၿဖစ္ကိုၿဖစ္ရမယ္
သူခိုင္းတာကို ၿဖစ္ေအာင္လုပ္မွလညး္ၾကိဳက္တက္တယ္....ဒါေပမယ္႔
မခိုင္းတက္ေတာ႔ တပည္႔ေတြရဲ႕ၿငိဳၿငင္မႈ႕ ကို ခံရပုံေလးပါ...တစ္ခါက ေက်ာင္း၀င္းထဲက အုန္းပင္တစ္ပင္လဲလို႔ အဲဒါ ေခ်ာင္းေရဆင္းတံတားလုပ္ဖို႔ အဲဒီအုန္းပင္ကို လဲက်တဲ႔ေနရာကေန ေခ်ာင္းထဲကို ဆြဲခ်ဖို႔ တပည္႔ကိုရင္ေတြနဲ႔ လုပ္ေနတယ္ ကိုရင္ေတြကလည္း ၁၂ ႏွစ္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ေတြ အပါးႏွစ္ဆယ္ေလာက္နဲ႔ေပါ႔ .. အင္အားကမ်ားေပမယ္႔ အားအင္က နည္းေနလို႔ ၁၅တာင္ေက်ာ္အေတာင္၂၀နီပါးရွိတဲ႔ အုန္းပင္က လွဳပ္ရုံေရြ႕ရုံေလာက္ပဲ တက္နို္င္တယ္...ဒါကို မစဥ္းစားဘဲ လုပ္ရင္ရရမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ အတင္းေရြ႕ခိုင္းတာ ကိုကလည္း ရပ္ၾကည္႔ေနလို႔ မရတာနဲ႔ ၀င္ကူရတာေပါ႔..ဒါေပမယ္႔မရပါဘူး...အဲဒါေၾကာင္႔ အက်ဳိးအေၾကာင္း
ေလးေၿပာၿပလိုက္ပါတယ္...အုန္းပင္က ၾကီးေနတယ္ ဒၤီအင္အားနဲ႔ မရေလာက္ဘူးလို႔ ၿပီးေတာ႔ တြန္းခ်တဲ႔ေနရာနဲ႔ ေခ်ာင္းနဲ႔က သိပ္မေ၀း
လို႔ လူၾကီး ၂ေယာက္၃ေယာက္ေလာက္ကို အကူအညီေတာင္းဖို႔ ၿပီးေတာ႔ ေခ်ာင္းေရတက္တဲ႔ အခ်ိန္ေရာက္မွ လုပ္ဖို႔ အဲဒါဆိုရင္ သိပ္ပင္ပန္းစရာမလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔ ...ခုေတာ႔ ေခ်ာင္းစပ္ကေနေရရွိတဲ႔ေနရာကိုေရာက္ဖို႔ လတာၿပင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ မလြယ္ဘူးလို႔ေၿပာလိုက္တယ္ ...ဒါေပမယ္႔
ရေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ လုပ္လိုက္တာ ကိုရင္ေတြလည္း ဖက္ဖက္ကိုေမာေနတာပဲ...ကုန္းေပၚကေန ေခ်ာင္းထဲကိုေရာက္ေအာင္
ေတာ႔ လုပ္လို႔ရတာေပါ႔ လတာၿပင္ေပၚလည္းေရာက္ေရာ ကုန္းေပၚက က်တဲ႔ အရွိန္နဲ႔ အုန္းတုံးကရႊံ႕ထဲမွာနစ္ေနတယ္ အဲဒါကိုမရ ရေအာင္လုပ္တာ ၃နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာတယ္...မရဘူး...အဲဒီလိုနဲ႕ေရလည္းတက္လာေတာ႕
မွ အုန္းတုန္းက ရြ႔ံထဲမွာနစ္ေနတယ္...ေစာေစာကေၿပာသလို ေရတက္မွ မသာေလးလိွမ္႕ခ်လိုက္ၿပီး လိုခ်င္တဲ႔ေနရာကို အသာေလး ေရနဲ႔ေမွ်ာၿပီးယူသြားရင္ ရနိုင္ပါလ်က္ အတင္းၾကီး ရကိုရ ရမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ခိုင္းေတာ႔ အားလုံးအခ်ိန္ကုန္လူပမး္ၿဖစ္ရတာေပါ႕
တပည္႔ေတြလည္း ၿငဴစူၾကတာေပါ႔ ....ၿပီးေတာ႔ မၿဖစ္နိုင္တာမရွိဘူး
လို႔ေၿပာတဲ႔ လူကိုယ္တိုင္က ဘယ္ေနရာမွ မပါ၀င္ မလုပ္ကိုင္ေတာ႔
အားလုံးရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ စဥ္းသာစဥ္းစားၾကည္႔ေပေတာ႔
ဒါေၾကာင္႔ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ က မလုပ္ၾကည္႔ပဲ လုပ္သာလုပ္ ၿဖစ္ကိုၿဖစ္
ရမယ္ဆိုၿပီး အတင္းခိုင္းတာဟာ လူသားေတြအတြက္ေတာ႔ ခါးသီး
မႈ႕တစ္ခု ၿဖစ္သြားတက္ပါတယ္....ေလးစားမႈ႔ေတြလည္း ေပ်ာက္သြားနိုင္ပါတယ္
နိဂုံးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ေၿပာရရင္ လူနဲ႔လူခ်င္း ကစလို႔ အားလုံးေသာသတၱ၀ါ
ေတြ အေပၚ ႏူးညံ႕ညင္သာတဲ႔ ဆက္ဆံမႈေတြနဲ႔ ဆက္ဆံနုိင္ၾကပါေစ
လူနဲ႕လူခ်င္း ေမတၱာတရားေတြ ထားနိုင္ၾကပါေစ
ေကာင္းမြန္တဲ႔ ဆိုဆုံးမမႈ႔မ်ိဳးေတြ ေပးတက္ၾကပါေစ
ကိုယ္ခ်င္းစာတက္ၾကပါေစ
လူကိုလူလို႔ၿမင္တက္ၾကပါေစ
စက္ဆုတ္တက္တဲ႔ လူမ်ိဳးဆိုေတာ႔ အမိန္႔ေပးတာတို႔ ဆဲဆိုအၿပစ္တင္တာမ်ိဳးဆိုရင္ မၾကိဳက္တက္ၾကပါဘူး...ငါသိ ငါတက္ ငါကဆရာၾကီးဆိုတဲ႔ ဟန္ပန္မ်ိဳးနဲ႔ လာေၿပာရင္ ဘယ္သူမွ မၾကိဳက္တက္ၾကပါဘူး...နားမလည္သူကို နားလည္ေအာင္ မသိသူကိုသိေအာင္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေၿပာတက္ဖို႔လိုပါတယ္...ၾကမ္းတမ္းမႈဆိုတာကို
လူေတြမဆိုထားနဲ႔ တိရစၧာန္ေတြေတာင္ မၾကိုဳက္တက္ၾကပါဘူး...
သာမန္အေနအထားမွာေတာင္ ကိုယ္႔အေပၚဆရာလုပ္တာကိုေတာင္ လူေတြကမၾကိဳက္လွပါဘူး....လူဆိုတာ စဥ္စားဆင္ၿခင္တက္တဲ႕ အသိညာဏ္ရွိပါတယ္...အိပ္ၿခင္းစားၿခင္း သြားလာၿခင္း ကာမဂုဏ္ခံစားဆိုတာ လူမွာလည္းရွိပါတယ္..တိရစၧာန္ေတြမွာလည္းရွိပါတယ္...စဥ္းစားေတြး
ေခၚတက္တဲ႔ အသိညာဏ္တစ္ခုသည္သာလွ်င္ လူဟာ တရိစၧာန္ေတြနဲ႔
ကြဲၿပားသြားရၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္..အသိညာဏ္ရွိတဲ႔ လူေတြၿဖစ္တဲ႔အတြက္ နားလည္သေဘာေပါက္နိုင္စြမ္း ကိုယ္စီရွိၾကတာမလြဲဧကန္ပါပဲ....ထိုကဲ႕သို႔ေသာ လူသားေတြကို အမိန္႔ေပးေစခိုင္းတာ အတင္းအဓမၼေၿပာဆိုတာ စတဲ႔ ၾကမ္းတမ္းမႈ႔ေတြကိုရြံရွာ တတ္တာ မဆန္းလွပါဘူး....လူဆိုတာ ကိုယ္
မၾကိဳက္တဲ႔ အရာ ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ႔အၿပဳအမူမ်ိဳးကို သူတစ္ပါးအေပၚ
မၿပဳမူသင္႔ပါဘူး....သာမန္အသိညာဏ္ေလးသာ ရွိတဲ႔ ကေလးငယ္ေလးေတြကလြဲရင္ အရြယ္ေရာက္လာသူတိုင္းက ေတာ႔ ခက္ထန္မာေက်ာတဲ႔ အမိန္႔ေတြ ကို ဖီဆန္ေနၾကမွာပဲ ...လူတိုင္းက ကိုယ္သိကိုယ္တက္ ဆိုတဲ႔ အၿမင္ေတြရွိၾကတာဆိုေတာ႔ ၿဖစ္နိုင္ရင္ၿငင္
သာတဲ႔ သိမ္ေမြ႕တဲ႔ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ေၿပာဆိုၿပဳမူတာကိုပဲ လက္ခံခ်င္
ၾကတာခ်ည္းပါပဲ....အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ဦးဇင္းရဲ႕ဆရာသမားတစ္ဦးအေၾကာင္းကို နည္းနည္းေၿပာခ်င္ပါတယ္.....သူက ဘာပဲလုပ္လုပ္ ၿဖစ္ကိုၿဖစ္ရမယ္
သူခိုင္းတာကို ၿဖစ္ေအာင္လုပ္မွလညး္ၾကိဳက္တက္တယ္....ဒါေပမယ္႔
မခိုင္းတက္ေတာ႔ တပည္႔ေတြရဲ႕ၿငိဳၿငင္မႈ႕ ကို ခံရပုံေလးပါ...တစ္ခါက ေက်ာင္း၀င္းထဲက အုန္းပင္တစ္ပင္လဲလို႔ အဲဒါ ေခ်ာင္းေရဆင္းတံတားလုပ္ဖို႔ အဲဒီအုန္းပင္ကို လဲက်တဲ႔ေနရာကေန ေခ်ာင္းထဲကို ဆြဲခ်ဖို႔ တပည္႔ကိုရင္ေတြနဲ႔ လုပ္ေနတယ္ ကိုရင္ေတြကလည္း ၁၂ ႏွစ္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ေတြ အပါးႏွစ္ဆယ္ေလာက္နဲ႔ေပါ႔ .. အင္အားကမ်ားေပမယ္႔ အားအင္က နည္းေနလို႔ ၁၅တာင္ေက်ာ္အေတာင္၂၀နီပါးရွိတဲ႔ အုန္းပင္က လွဳပ္ရုံေရြ႕ရုံေလာက္ပဲ တက္နို္င္တယ္...ဒါကို မစဥ္းစားဘဲ လုပ္ရင္ရရမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ အတင္းေရြ႕ခိုင္းတာ ကိုကလည္း ရပ္ၾကည္႔ေနလို႔ မရတာနဲ႔ ၀င္ကူရတာေပါ႔..ဒါေပမယ္႔မရပါဘူး...အဲဒါေၾကာင္႔ အက်ဳိးအေၾကာင္း
ေလးေၿပာၿပလိုက္ပါတယ္...အုန္းပင္က ၾကီးေနတယ္ ဒၤီအင္အားနဲ႔ မရေလာက္ဘူးလို႔ ၿပီးေတာ႔ တြန္းခ်တဲ႔ေနရာနဲ႔ ေခ်ာင္းနဲ႔က သိပ္မေ၀း
လို႔ လူၾကီး ၂ေယာက္၃ေယာက္ေလာက္ကို အကူအညီေတာင္းဖို႔ ၿပီးေတာ႔ ေခ်ာင္းေရတက္တဲ႔ အခ်ိန္ေရာက္မွ လုပ္ဖို႔ အဲဒါဆိုရင္ သိပ္ပင္ပန္းစရာမလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔ ...ခုေတာ႔ ေခ်ာင္းစပ္ကေနေရရွိတဲ႔ေနရာကိုေရာက္ဖို႔ လတာၿပင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ မလြယ္ဘူးလို႔ေၿပာလိုက္တယ္ ...ဒါေပမယ္႔
ရေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ လုပ္လိုက္တာ ကိုရင္ေတြလည္း ဖက္ဖက္ကိုေမာေနတာပဲ...ကုန္းေပၚကေန ေခ်ာင္းထဲကိုေရာက္ေအာင္
ေတာ႔ လုပ္လို႔ရတာေပါ႔ လတာၿပင္ေပၚလည္းေရာက္ေရာ ကုန္းေပၚက က်တဲ႔ အရွိန္နဲ႔ အုန္းတုံးကရႊံ႕ထဲမွာနစ္ေနတယ္ အဲဒါကိုမရ ရေအာင္လုပ္တာ ၃နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာတယ္...မရဘူး...အဲဒီလိုနဲ႕ေရလည္းတက္လာေတာ႕
မွ အုန္းတုန္းက ရြ႔ံထဲမွာနစ္ေနတယ္...ေစာေစာကေၿပာသလို ေရတက္မွ မသာေလးလိွမ္႕ခ်လိုက္ၿပီး လိုခ်င္တဲ႔ေနရာကို အသာေလး ေရနဲ႔ေမွ်ာၿပီးယူသြားရင္ ရနိုင္ပါလ်က္ အတင္းၾကီး ရကိုရ ရမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ခိုင္းေတာ႔ အားလုံးအခ်ိန္ကုန္လူပမး္ၿဖစ္ရတာေပါ႕
တပည္႔ေတြလည္း ၿငဴစူၾကတာေပါ႔ ....ၿပီးေတာ႔ မၿဖစ္နိုင္တာမရွိဘူး
လို႔ေၿပာတဲ႔ လူကိုယ္တိုင္က ဘယ္ေနရာမွ မပါ၀င္ မလုပ္ကိုင္ေတာ႔
အားလုံးရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ စဥ္းသာစဥ္းစားၾကည္႔ေပေတာ႔
ဒါေၾကာင္႔ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ က မလုပ္ၾကည္႔ပဲ လုပ္သာလုပ္ ၿဖစ္ကိုၿဖစ္
ရမယ္ဆိုၿပီး အတင္းခိုင္းတာဟာ လူသားေတြအတြက္ေတာ႔ ခါးသီး
မႈ႕တစ္ခု ၿဖစ္သြားတက္ပါတယ္....ေလးစားမႈ႔ေတြလည္း ေပ်ာက္သြားနိုင္ပါတယ္
နိဂုံးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ေၿပာရရင္ လူနဲ႔လူခ်င္း ကစလို႔ အားလုံးေသာသတၱ၀ါ
ေတြ အေပၚ ႏူးညံ႕ညင္သာတဲ႔ ဆက္ဆံမႈေတြနဲ႔ ဆက္ဆံနုိင္ၾကပါေစ
လူနဲ႕လူခ်င္း ေမတၱာတရားေတြ ထားနိုင္ၾကပါေစ
ေကာင္းမြန္တဲ႔ ဆိုဆုံးမမႈ႔မ်ိဳးေတြ ေပးတက္ၾကပါေစ
ကိုယ္ခ်င္းစာတက္ၾကပါေစ
လူကိုလူလို႔ၿမင္တက္ၾကပါေစ
ေပးဆပ္ၿခင္းတစ္မ်ိဳး
သင္လည္းလူသားတစ္ဦးေပပဲ
ဒါေၾကာင္႔သင္လည္း တစ္ေန႔အိုရဦးမယ္
သင္လည္းသားသမီးၿဖစ္ခဲ႕တယ္
ဒါေၾကာင္႔ သင္လည္း မိဘၿဖစ္ရဦးမွာမလြဲ
ဒါေၾကာင္႔ မိဘေတြကို ပစ္မထားပါနဲ႔....
ဦးဇင္္းေနထိုင္ရာ သီရိလကၤာနိုင္ငံ ေဟာမဂါမ ေက်ာင္းမွာေတြ႕ရတဲ႔ ကိုရင္ၾကီးတစ္ပါးအၿဖစ္ကို ၿမင္မိလို႔ ဒီစာေလးကို ေရးၿဖစ္တာပါ
ဒီကိုရင္ၾကီးက ဦးဇင္းဒီေက်ာင္းကို မေရာက္ခင္ ေၿခာက္လေလာက္က
ေရာက္ေနတယ္ေၿပာပါတယ္...သားသမီးေတြလည္း ရွိပါတယ္....အိုးပိုင္
အိမ္ပိုင္ ကားပိုင္လည္းရွိၿပီး အသင္႔အတင္႔ ခ်မ္းသာတယ္လို႔ ေၿပာနိုင္တာေပါ႔.....သို႔ေသာ္လည္း ေက်းဇူးမသိတက္တဲ႔
သားသမီးေတြက ပစ္ထားတဲ႔အတြက္ အိုၾကီးအိုမ ၿဖစ္မွ လမ္းေဘးေရာက္ေနရတဲ႔အၿဖစ္ကို မၾကည္႔ရက္တဲ႔ လူတစ္ဦးက ေက်ာင္းကိုလာပို႔လို႔ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးက သနားလို႔ ကိုရင္ၾကီး၀တ္ေပးထားခဲ႕တာပါ.....ဒီသီရိလကၤာနိုင္ငံမွာ လူေတြ အသက္ၾကီးလာရင္ ၿဖစ္တက္တဲ႔ ေရာဂါေတြကို ဦးဇင္းဆြမ္းစား ၾကြတိုင္းသတိထားမိေလ႔ရွိပါတယ္...အမ်ိဳးသမီးေတြဆိုရင္ လမ္းမေလွ်ာက္နိုင္တဲ႔ အတြက္ တြဲခ်ီ တြဲမ မွ ထူရ ထိုင္ရ ၿပီး အမ်ိဳးသားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၿဖစ္တာကေတာ႔ ေၿခေထာက္ေတြ
ေယာင္ကိုင္းၿပီး အနာေတြ ေပါက္တာပဲၿဖစ္ပါတယ္...ဘာေရာဂါလဲဆိုတာကေတာ႔ ေသခ်ာ
မသိဘူး.....ခုလည္း အဲဒီကိုရင္ၾကီးက ေၿခေထာက္ေတြ ေရာင္ရမ္းၿပီးမထနိုင္ မေလွ်ာက္နိုင္တဲ႔ အၿဖစ္ေၾကာင္႔ ေဆးရုံေဆးခန္းကို အၿမဲသြားရၿပီး ေသာက္ရတဲ႔ ေဆးေတြရဲ႕ ၿပင္းထန္တဲ႔ အာနိသင္ေၾကာင္႔ သတိေတြေမ႕ ဆြမ္းစားရင္းေတာင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာေတြ ၿဖစ္ေနတယ္...ေနာက္ဆုံးေရာဂါက ၿပင္းထန္လြန္းတာ ေၾကာင္႔ သတိလစ္သြားလို႔ ေဆးရုံပို႕လိုက္ရတဲ႔ အေၿခအေနကိုေရာက္သြားတာပဲ....အဲဒါနဲ႔ ေမးၾကည္႔ေတာ႔ သားသမီး
ေတြကို ဖုန္းဆက္တယ္တဲ႔ ဖုန္းမကိုင္ၾကဘူးတဲ႔ ..သားသမီးေတြလည္း
တစ္ေယာက္မွ မလာၾကဘူးတဲ႔...ေက်ာင္းက ရွိတဲ႔ ကိုရင္ဦးဇင္းေတြပဲ
သြားၾကည္႔ ၿပဳစုေနရတာပါလို႔ေၿပာတယ္..... တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ မသက္သာတဲ႔အၿပင္ ဦးေႏွာက္ေတြ မူမမွန္ၿဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းကို ၿပန္ေရာက္လာတယ္ ...သို႔ေသာ္လည္း ၿပန္လာေတာ႔ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးက ပထမ အဲဒီကိုရင္ၾကီးေနတဲ႔ေနရာကို မထားေတာ႔ဘူး...ထားလို႔လဲမၿဖစ္ဘူးေလ သူေနတဲ႔ေနရာက ဆြမ္းစား
ေက်ာင္းၿဖစ္လို႔ လူေတြအၿမဲလာေနတာဆိုေတာ႔ မသင္႔ေတာ္ဘူးေပါ႔...ၿပီးေတာ႔ သကၤန္းေတာင္မ၀တ္နိုင္ဘူး ေခ်းေတြ ေသးေတြလည္း မနိုင္ေတာ႔ဘူး
အဲဒါနဲ႔ ဦးဇင္းေနတဲ႔ အေဆာင္ကို ပို႔လိုက္ၾကတယ္...ညဘက္မွာဆိုလည္း ေၿပာခ်င္တာေတြ ေအာ္ဟစ္ေၿပာ
ေနေတာ႔တာပါပဲ...ဘုန္းၾကီးေတြကလည္း သူ႕ကိုအၿမဲဘယ္ၾကည္႔ေနနိုင္ၾကမွာလဲေလ ...အလုပ္ကိုယ္စီရွိေနၾကတာဆိုေတာ႔ ၿပီးေတာ႔ ေခ်းေတြေသးေတြ
လည္းဒီအတိုင္းပါခ်ေနေတာ႔ အန႕ံအသက္ေတြကလည္း မေကာင္းေတာ႔ ပိုဆိုးတာေပါ႔....ေၿခေထာက္က နာရွာလြန္းလို႕ "အားရို႕ အားရို႕"ဆိုၿပီး ငိုလိုက္ရယ္လိုက္ေပါ႔...ဦးေႏွာက္က မူမမွန္ေပမယ္႔ သူ႕ပါးစပ္က အၿမဲရြတ္ေနတာက ဗုေဒၶါ ေမ သရဏံ အညံ နတၴိ ဆိုၿပီး ရြတ္ေနတာဆိုေတာ႔ အဆိုးထဲက အေကာင္းလို႔ေၿပာရမွာပဲ....သားဆိုးသမီးဆိုးေတြက လာမၾကည္႔ၾကေပမယ္႔ ဘားမွေသြးသားမေတာ္စပ္တဲ႔ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးရဲ႕ ဒရိုင္ဘာေလး
က ၾကင္ၾကင္နာနာ ၿပဳစုေပးတာကိုေတြ႕ရၿပန္ေတာ႔ ၀မ္းသာမႈေလးၿဖစ္ရေသးတယ္.....ဦးဇင္းကေတာ႔ တစ္ေဆာင္ထဲ အတူေနရတာဆိုေတာ႔ သားသမီးေတြမ်ားလာမလားဆိုၿပီး ေမွ်ာ္ေနမိ
တယ္...သနားစရာ ဇရာရဲ႕ ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဒီကိုရင္ၾကီး ရဲ႔႕ ဘ၀မ်ိဳးေတြ
ကမၻာေပၚမွာဘယ္ေလာက္ရွိေနၾကသလဲ.....အိုၾကီးအိုမေတြၿဖစ္တဲ႔ မိဘေတြကုိ ပစ္ပယ္ထားၿပီး ေက်ာခိုင္းေနနိုင္တဲ႔ ႏွလုံးသား ေအးစက္
ေနတဲ႔သားသမီးေတြဟာ သူတို႔ကိုသူတို႔တစ္ေန႔ မအိုၾကေတာ႔ဘူးလို႔မ်ားေတြးေနၾကသလား....ငါတို႔မ်ားဒီလိုအၿဖစ္မ်ိဳးေတြ
နဲ႔ၾကုံလာခဲ႔ရင္လို႔မ်ား ကိုယ္ခ်င္းေလးစာဖို႔ေတာင္ ေမ႕ေနေရာ႔သလား.....ငါတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အဲဒီမိဘေတြရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ ခ်ီးယိုလိုက္ ေသးေပါက္လိုက္ ရင္ကုိေၿခနဲ႔ ကန္လို႔ကန္ ေနခ်င္သလိုေနၿပီး ဆိုးခ်င္သလိုဆိုးခဲ႕တာ မိဘေတြက
စိတ္မဆိုးတဲ႔အၿပင္ အခ်စ္ေတြေတာင္ ပိုးတိုးခဲ႕ေသးတာပဲဆိုတာေတြ၊
ဖ၀ါးလက္ႏွစ္လုံး ပခုံးလက္ႏွစ္သစ္ အရြယ္ကေန အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ၿပီးတဲ႔အထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေကြ်းေမြးလာတဲ႔
အစားအစာေတြရဲ႔႕ေက်းဇူးတရားေတြ ေၿပာမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဆပ္မကုန္နိုင္တဲ႔ ဒီေက်းဇူးတရားေတြကို အိုၾကီးအိုမ အရြယ္ေရာက္မွ
စြန္႕ပစ္လိုက္ၾကၿခင္းဆိုတဲ႕ ဆပ္ၿခင္းမ်ိဳးနဲ႔ ဆပ္လိုက္ၾကတာမ်ားလား..ေၾသာ္............ ဇရာ ........ဇရာ
ေၾသာ္....... သားသမီးေတြ ..........သားသမီးေတြ
Sunday, March 4, 2012
ဘ၀တန္ဖိုးကိုဘယ္လိုရွာမလဲ?
ဒီတစ္ေန႔စာအတြက္ စားလိုက္ရတာ အၿမတ္
အိပ္လိုက္ရတာ အၿမတ္ ေတြ႔ခ်င္ၿမင္ခ်င္တဲ႔
အာရုံ ေကာင္းေကာင္းေလးေတြကုိေတြ႕ ၿပီး
ခံစားလိုက္ရတာ အၿမတ္ပဲလို႔ ေတြးေနေသးရင္ေတာ႔ ဘ၀တန္ဖိုးဆို
တာကို တကယ္မသိေသးဘူးလို႔ပဲ သတ္မွတ္ရမွာပဲ....
ေလာကၾကီးထဲမွာ လူေတြ အသဲအသန္ရုန္းကန္ေနၾကတာ
ဘာအတြက္လဲ ဘာေၾကာင္႔လဲ လို႔ေမးရင္ အားလုံးကေၿဖၾကမွာပဲ ခ်မ္း
သာခ်င္လို႔ပါလို႔....ဒါၿဖင္႔ဟုတ္ပါၿပီ ခ်မ္းသာၿခင္းဆိုတဲ႕ အဓိပၸါယ္ကဘယ္လိုခ်မ္းသာၿခင္းမ်ိဳးကိုေခၚတာပါလိမ္႕...တိုးတက္ေနတဲ႔
ေခတ္နဲ႕ အညီ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ၿမင္႔မားခ်မ္းသာၿခင္းကိုလား ဒါမမဟုတ္
ၿငိမ္းေအးတဲ႔ စိတ္ေလးေတြကို ပိုင္ဆိုင္ၿခင္တဲ႔ ခ်မ္းသာၿခင္းမ်ိဳးလား...တကယ္ေတာ႔ ေလာကလူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက
တာက ေကာင္းေကာင္းစားနိုင္ရမယ္ ေကာင္းတာေတြ ၀တ္နိုင္ရမယ္
တိုက္တာစည္းစိမ္အၿပည္႕နဲ႔ ဒူးႏွ႕ံ ေနနိုင္ရမယ္ စသၿဖင္႔ မဆုံးနိုင္တဲ႔
လူ႕စည္းစိမ္ေတြကို သရည္ရိုၿပီး အားကုန္ၾကိဳးပမ္းေနၾကတာပါပဲ....
အဲဒီလိုၾကိဳးပမး္အားထုတ္ရင္းနဲ႕ပဲ လူ႕ဘ၀ကေနထြက္သြားရတဲ႔ တိုင္ေအာင္ ခ်မ္းသာအစစ္ကို ရွာေဖြမေတြ႕သြားတဲ႔သူေတြက တစ္ပုံ
ၾကီးပါပဲ.... ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ မ်က္လုံးေတြထဲမွာေတာ႔ လိုခ်င္တာေတြ
ရေနၿခင္းကိုပဲ ခ်မ္းသာအစစ္လို႔ၿမင္ေနတက္ၾကပါတယ္....လူတိ္ုင္းလူ
တိုင္းဟာ '"တစ္ေန႔ေတာ႔ ၿဖစ္လာရမယ္"ဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔
ခ်က္ အထုပ္အပိုးၾကီးကို ထမ္းရြက္ရင္းရင္႔ေရာ္ အိုမင္း ၿပီး ေနာက္ဆုံး
ေတာ႔လည္းေသမင္းေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ ေရာက္သြား
ၾကရတာပါပဲ....အဲဒီလို ခ်မ္းသာအတုအေယာင္ေတြကို လက္ေတြ႔
ေဖာ္ထုတ္ၿပသခဲ႔ၿပီး ခ်မ္းသာအစစ္ရွိရာလမ္းကို ၿပသေပးခဲ႔တဲ႔ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶကေတာ႔ လူသားေတြအတြက္ ဆုိတဲ႔ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔
ေဟာၾကားဆုံးမခဲ႕ၿပီးၿဖစ္ပါတယ္.....ႏွွစ္ေပါင္း၂၅၀၀ ေက်ာ္တိုင္ေအာင္
တည္႔တံ႕မယ္႔ ဓမၼေတြကိုလည္း ထားခဲ႔ၿပီးပါၿပီ....သိတဲ႔ နားလည္ တဲ႔
လူေတြကေတာ႔ တူးေဖာ္ စားသုံးၿပီး ခ်မ္းသာအမတ ကို ခံစားေနၾက
ပါၿပီ....အတုကို အစစ္ထင္ေနၾကတဲ႔ လူေတြကေတာ႔ အတုေနာက္ကို
ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ေနၾကဆဲရွိပါေသးတယ္.....ရုပ္၀တၴဳ
ပစၥည္းေတြ အေတာ္ေလးတိုးတက္ပါတဲ႔ဆိုတဲ႔ အေနာက္နိုင္ငံေတြ
ကေတာင္ ဗုဒၶရဲ႕ အမတလမ္းစဥ္ကို ေထာက္ခံအားေပးရင္း စမ္းသပ္
ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနၾကပါၿပီ......ဒါဟာဘာကိုေၿပာေနတာလဲဆိုရင္
ခ်မ္းသာၿခင္းအစစ္က ၿပင္ပ အရာေတြမဟုတ္ဘူး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ
ေအးၿငိမ္းမႈ႕ကသာလွ်င္ တကယ္႕အစစ္မွန္ၿဖစ္ေၾကာင္း မီးေမာင္းထိုး
ၿပေနတယ္ဆိုတာပါပဲ.....ဒါေၾကာင္႔ေရႊပုံေပၚမွာထိုင္ၿပီး ေရႊမွန္းမသိ
တန္္ဖိုးကိုနားမလည္ ဘူးဆိုရင္ ေတာ႔ ေအးခ်မ္းမႈ႕အမတနဲ႔ ေ၀းေနၾက
မဲ႔အၿဖစ္နဲ႔ အတုအေယာင္သံသရာထဲမွာပဲ ေနာက္ေကာက္က်ေနၾက
ရဦးမယ္႔ အၿဖစ္က ကင္းေ၀းေအာင္ လူ႔ေလာက အပူမီးေတြကို ၿငိမ္း
သတ္ေပးနိုင္စြမ္းေသာ ဗုဒၶရဲ႕၀ိပႆနာ အၿမိဳက္တရားကို အားထုတ္
ရင္းခ်မ္းသာအစစ္ကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိ ေစဖို႔ ရည္ရြယ္ရင္း ၿဖင္႔ တင္ၿပလိုက္ၿခင္း ၿဖစ္ပါတယ္.......
လူသားအားလုံး စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ.........လူ႕ဘ၀ရဲ႕တန္ဖိုးကို
အခ်ိန္မွီနားလည္သေဘာေပါက္နိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း.....
ေလာဘ
ေလာဘအရမ္းၾကီးလြန္းရင္
မင္းပိုင္ဆိုင္ထားတာေတြ ဆုံးရွဳံးသြားနိုင္တယ္....
သာမန္ထက္ ပိုလြန္တဲ႔ အရာေတြက ေကာင္းက်ိဳးထက္ဆုိးက်ိဳး
ကိုပိုၿဖစ္ေစတက္ပါတယ္....ဗုဒၶရဲ႕လမ္းစဥ္ၿဖစ္တဲ႔ အလယ္အလတ္
လမ္းစဥ္ကေတာ႔ ေနရာတိုင္းမွာ အသုံးခ် လို႔ရတဲ႔ တရားမ်ိဳးၿဖစ္ပါတယ္....အဲလိုမဟုတ္ပဲ လြန္လြန္ကဲကဲ ၿဖစ္လာတဲ႔
အခါၾကေတာ႔ ကိုယ္႔အထုပ္ကိုယ္ေၿဖၿပသလို ၿဖစ္တက္ၾကတာကို
သတိမထားမိတက္ၾကပါဘူး.....လူဆိုတာ စရိုက္သဘာ၀အရ အမ်ိဳး
မ်ိဳးရွိၾကတာဆိုေတာ႔ အသိညာဏ္ ပညာနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္မေမာင္းႏွင္နိုင္
လို႔ကေတာ႕ အမွားေတြကို က်ဴးလြန္းၿပီးရင္း က်ဴးလြန္ဆိုတာမ်ိဳး
ၿဖစ္ေနတက္ပါတယ္...လူဆိုတာ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ေလာဘ ေဒါသ ေမာ
ဟ ၀တ္ရုံေတြ ၀တ္ဆင္ထားတဲ႔ သူေတြဆိုေတာ႔ အမွားနဲ႔ကင္းၿပီးေန
လို႔မရတဲ႔သူေတြပါပဲ....ဒါေပမယ္႔ အတိုင္းထက္အလြန္ ပိုကဲသြားရင္ေတာ႔ သူတစ္ပါးတို႔ အၿမင္မွာ အထင္ၿမင္ေသးတာခံရဖို႔
ေတာ႔ ေသခ်ာသြားၿပီေပါ႔ ...ဒါေၾကာင္႔ ဘယ္အရာမွ ပိုလြန္ကဲေမာက္
တာမေကာင္းတာေတာ႔ေသခ်ာပါတယ္...ဒီေနရာမွာ ဖတ္ဖူးတဲ႔ ပုံၿပင္ေလးတစ္ခုကိုေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္...ရယ္စရာလည္းေကာင္းလို႔ပါ...
" "တစ္ေန႔ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ဟာ အသားငါးေတြေရာင္းတဲ႕ဆိုင္ရဲ႔႕ မွန္ၿပတင္းေတြကေန အတြင္းကို ၾကည္႕ၿပီး အသားေတြကပ္ေနတဲ႔ နီ
ရဲေနတဲ႔ အရိုးၾကီးတစ္ေခ်ာင္းကိုေတြ႕သြားပါတယ္...အဲဒါနဲ႔ဆိုင္တြင္းကို
၀င္ၿပီး အဒီအရိုးၾကီးကို ေၿပးၿပီးခုန္ဆြဲကာ ထြက္ေၿပးေတာ႔တာေပါ႔...
ဆိုင္ပိုင္ရွင္ကလည္း ေအာ္ၿပီးလိုက္တားေပမယ္႔ မမွီေတာ႔ဘူးေလ..အဲ
ဒီေလာဘၾကီးတဲ႔ ေခြးေလးလည္း အမဲရိုးကိုခ်ီၿပီး ၿမစ္တစ္စင္းအေပၚကိုၿဖတ္ေဆာက္ထားတဲ႔ တံတားတစ္ခုကိုေရာက္လာတယ္...အဲဒီလို တံတားကို ၿဖတ္သြားတဲ႔
အခိုက္သူဟာ ၾကည္လင္ေနတဲ႔ေရထဲကို ငုံံ႕ၾကည္႔ရင္း သူခဏရပ္ေန
လိုက္တယ္..ေရထဲမွာ ၿမင္ရတာက သူ႕လိုပဲ အမဲရိုး ခ်ီထားတဲ႔ ေခြးတစ္ေကာင္ကိုၿမင္လိုက္ရတယ္...အဲဒီေခြးကိုက္ထားတဲ႕
အမဲရိုးက ပိုးၾကီးတယ္လို႔ သူကထင္လိုက္တယ္ ..ဒါေၾကာင္႔ေလာဘ
ၾကီးတဲ႔ေခြးေလးက အဲဒါကိုလည္းလိုခ်င္ၿပန္တာေၾကာင္႔ သူ႔ေခါင္းကို
ေရၿပင္နဲ႔ ပိုနီးေအာင္ ငုံ႕လိုက္တယ္...ၿပီးေတာ႕ ေဒါသတၾကီး ေဟာင္
လိုက္တယ္..အဲဒီအခ်ိန္ မွာသူကိုက္ထားတဲ႔ အမဲရိုးက ေရထဲကို ပလုံ
ဆိုၿပီးက်သြားတယ္...ရထားတာထက္ ပိုလိုခ်င္တဲ႔ ေလာဘ စိတ္ေၾကာင္႔ ရၿပီးသားပိုင္ဆိုင္ၿပီးသား အရာေလး ၿပန္ဆုံးရွဴံး သြားရတာေပါ႔ .....ဒီလိုပါပံဲ အသိပညာ သတိစတာေတြနဲ႔ ႏွဳိင္းခ်ိန္
ေ၀ဖန္ၿပီး ေတာ္သင္႔ရုံ မွ်တရုံ ခ်င္႔ခ်ိန္နိုင္စြမ္းမရွိရင္ေတာ႔ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ထားတာေတြ ၿပန္လည္ဆုံးရွဳ႕ံးတက္ပါတယ္...ေလာဘ
ၾကီးလြန္းလို႔ ရူးသြပ္ေသဆုံးသြားတဲ႕ ေဒ၀ဒတ္အေလာင္း ရြဲကုန္သည္
လို မၿဖစ္ၾကေစဖို႔ အေကာင္းဆုံးနည္းကေတာ႔ ဗုဒၶရဲ႕ အလယ္အလတ္
လမ္းကို က်င္သုံးတက္ၾကဖို႔ပါပဲ....ေလ....
By being too greedy you may lose what you have.
မင္းပိုင္ဆိုင္ထားတာေတြ ဆုံးရွဳံးသြားနိုင္တယ္....
သာမန္ထက္ ပိုလြန္တဲ႔ အရာေတြက ေကာင္းက်ိဳးထက္ဆုိးက်ိဳး
ကိုပိုၿဖစ္ေစတက္ပါတယ္....ဗုဒၶရဲ႕လမ္းစဥ္ၿဖစ္တဲ႔ အလယ္အလတ္
လမ္းစဥ္ကေတာ႔ ေနရာတိုင္းမွာ အသုံးခ် လို႔ရတဲ႔ တရားမ်ိဳးၿဖစ္ပါတယ္....အဲလိုမဟုတ္ပဲ လြန္လြန္ကဲကဲ ၿဖစ္လာတဲ႔
အခါၾကေတာ႔ ကိုယ္႔အထုပ္ကိုယ္ေၿဖၿပသလို ၿဖစ္တက္ၾကတာကို
သတိမထားမိတက္ၾကပါဘူး.....လူဆိုတာ စရိုက္သဘာ၀အရ အမ်ိဳး
မ်ိဳးရွိၾကတာဆိုေတာ႔ အသိညာဏ္ ပညာနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္မေမာင္းႏွင္နိုင္
လို႔ကေတာ႕ အမွားေတြကို က်ဴးလြန္းၿပီးရင္း က်ဴးလြန္ဆိုတာမ်ိဳး
ၿဖစ္ေနတက္ပါတယ္...လူဆိုတာ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ေလာဘ ေဒါသ ေမာ
ဟ ၀တ္ရုံေတြ ၀တ္ဆင္ထားတဲ႔ သူေတြဆိုေတာ႔ အမွားနဲ႔ကင္းၿပီးေန
လို႔မရတဲ႔သူေတြပါပဲ....ဒါေပမယ္႔ အတိုင္းထက္အလြန္ ပိုကဲသြားရင္ေတာ႔ သူတစ္ပါးတို႔ အၿမင္မွာ အထင္ၿမင္ေသးတာခံရဖို႔
ေတာ႔ ေသခ်ာသြားၿပီေပါ႔ ...ဒါေၾကာင္႔ ဘယ္အရာမွ ပိုလြန္ကဲေမာက္
တာမေကာင္းတာေတာ႔ေသခ်ာပါတယ္...ဒီေနရာမွာ ဖတ္ဖူးတဲ႔ ပုံၿပင္ေလးတစ္ခုကိုေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္...ရယ္စရာလည္းေကာင္းလို႔ပါ...
" "တစ္ေန႔ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ဟာ အသားငါးေတြေရာင္းတဲ႕ဆိုင္ရဲ႔႕ မွန္ၿပတင္းေတြကေန အတြင္းကို ၾကည္႕ၿပီး အသားေတြကပ္ေနတဲ႔ နီ
ရဲေနတဲ႔ အရိုးၾကီးတစ္ေခ်ာင္းကိုေတြ႕သြားပါတယ္...အဲဒါနဲ႔ဆိုင္တြင္းကို
၀င္ၿပီး အဒီအရိုးၾကီးကို ေၿပးၿပီးခုန္ဆြဲကာ ထြက္ေၿပးေတာ႔တာေပါ႔...
ဆိုင္ပိုင္ရွင္ကလည္း ေအာ္ၿပီးလိုက္တားေပမယ္႔ မမွီေတာ႔ဘူးေလ..အဲ
ဒီေလာဘၾကီးတဲ႔ ေခြးေလးလည္း အမဲရိုးကိုခ်ီၿပီး ၿမစ္တစ္စင္းအေပၚကိုၿဖတ္ေဆာက္ထားတဲ႔ တံတားတစ္ခုကိုေရာက္လာတယ္...အဲဒီလို တံတားကို ၿဖတ္သြားတဲ႔
အခိုက္သူဟာ ၾကည္လင္ေနတဲ႔ေရထဲကို ငုံံ႕ၾကည္႔ရင္း သူခဏရပ္ေန
လိုက္တယ္..ေရထဲမွာ ၿမင္ရတာက သူ႕လိုပဲ အမဲရိုး ခ်ီထားတဲ႔ ေခြးတစ္ေကာင္ကိုၿမင္လိုက္ရတယ္...အဲဒီေခြးကိုက္ထားတဲ႕
အမဲရိုးက ပိုးၾကီးတယ္လို႔ သူကထင္လိုက္တယ္ ..ဒါေၾကာင္႔ေလာဘ
ၾကီးတဲ႔ေခြးေလးက အဲဒါကိုလည္းလိုခ်င္ၿပန္တာေၾကာင္႔ သူ႔ေခါင္းကို
ေရၿပင္နဲ႔ ပိုနီးေအာင္ ငုံ႕လိုက္တယ္...ၿပီးေတာ႕ ေဒါသတၾကီး ေဟာင္
လိုက္တယ္..အဲဒီအခ်ိန္ မွာသူကိုက္ထားတဲ႔ အမဲရိုးက ေရထဲကို ပလုံ
ဆိုၿပီးက်သြားတယ္...ရထားတာထက္ ပိုလိုခ်င္တဲ႔ ေလာဘ စိတ္ေၾကာင္႔ ရၿပီးသားပိုင္ဆိုင္ၿပီးသား အရာေလး ၿပန္ဆုံးရွဴံး သြားရတာေပါ႔ .....ဒီလိုပါပံဲ အသိပညာ သတိစတာေတြနဲ႔ ႏွဳိင္းခ်ိန္
ေ၀ဖန္ၿပီး ေတာ္သင္႔ရုံ မွ်တရုံ ခ်င္႔ခ်ိန္နိုင္စြမ္းမရွိရင္ေတာ႔ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ထားတာေတြ ၿပန္လည္ဆုံးရွဳ႕ံးတက္ပါတယ္...ေလာဘ
ၾကီးလြန္းလို႔ ရူးသြပ္ေသဆုံးသြားတဲ႕ ေဒ၀ဒတ္အေလာင္း ရြဲကုန္သည္
လို မၿဖစ္ၾကေစဖို႔ အေကာင္းဆုံးနည္းကေတာ႔ ဗုဒၶရဲ႕ အလယ္အလတ္
လမ္းကို က်င္သုံးတက္ၾကဖို႔ပါပဲ....ေလ....
By being too greedy you may lose what you have.
Thursday, March 1, 2012
လူဆိုတာလူမႈ႕ေရးသတၱ၀ါ
လူဆိုတာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးဆိုတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႕အ
စည္းထဲကေန သင္းကြဲတစ္ေကာင္လုိ ခြဲထြက္ေနလို႔မၿဖစ္နိုင္ပါဘူး
လူမွန္ရင္ လူ႔က်င္႕၀တ္ လူ႕စည္းကမ္းေတြကိုေတာ႔ မုခ်နားလည္
ထားဖို႔ေတာ႔လုိပါတယ္....လူေတြနဲ႔ဆက္ဆံေပါင္းသင္းတဲ႕ေနရာမွာ
ကိုယ္႕ဆႏၵကိုယ္႔ တၱကိုအၿမဲတမ္းေရွ႕တန္းတင္ထားတက္တဲ႔လူေတြ
ဟာ လူတိုင္းနဲ႔ သင္႔တင္႕ေလွ်ာက္ပတ္စြာ ေနနိုင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူ
နိုင္ပါဘူး....လူတိုင္းကိုယ္္စီဟာ ကိုယ္ပိုင္အက်င္႔စရိုက္တစ္ခုစီ ရွိၾက
တဲ႔အတြက္ ကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္တာ ကိုယ္ေၿပာခ်င္တာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ
ခ်ည္းပဲ ေရွ႕တန္းတင္ထားမယ္ဆိုရင္ အဲဒါဟာ မိမိဟာ တစ္ကိုယ္ေကာင္းသမားတစ္ေယာက္ၿဖစ္တယ္ဆိုတာ ေဖာ္ၿပေနတာ
နဲ႔အတူတူပါပဲ.....တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အတၱခ်င္းထိခိုက္မႈေဘး
ကေနေရွာင္လွႊဲနိုင္မွ သာလွ်င္ အဆင္ေၿပတဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး
ဆိုတာၿဖစ္နိုင္မွာပါ..ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ အေသးစား ပဋိပကၡေန အၾကီးမား
ဆုံးတင္းမာမႈ႕ေတြ မုခ် မေသြ ၿဖစ္လာနိုင္ပါတယ္.....လူဆိုရင္ ဘယ္
သူမွ သဲလဲစင္ ေၿခာက္ၿပစ္ကင္းတဲ႔ သူဆိုတာ မရွိပါဘူး....အဲဒါကို
မဆင္ၿခင္ဘဲ ကုိယ္ပဲ အၿမဲမွန္ေနတယ္လို႔ ယူဆေနမယ္ဆုိရင္ေတာ႔
လူတိုင္းနဲ႔ ဘယ္လိုမွ အဆင္ေၿပမွာမဟုတ္ပါဘူး......
ၿပီးေတာ႔ လူတိုင္းဟာ ကိုယ္ကိစၥနဲ႕ ကိုယ္အေရးၾကီးေနၾကသူေတြ
ခ်ည္းပါပဲ..ငါသာ ငါတစ္ေယာက္တည္းသာ အေရးၾကီးေနတယ္ထင္ၿပီး
သူတစ္ပါးကိုၾကေတာ႔ ခပ္ေပါ႔ေပါ႔ေလး ေတြးတက္ၾကတယ္....ခက္တာကေလာကၾကီးမွာ
ကိုယ္႔အေၾကာင္းပဲ ကိုယ္ေတြးေနတက္ၾကတဲ႔ သူေတြေၾကာင္႔ပဲ လူ႕ပတ္
၀န္းက်င္မွာ ခက္ေနၾကရတာလို႔ ထင္ပါတယ္....ငါမွန္တယ္ ငါဘယ္သူ႕ကို ဂရုစိုက္ရမွာလဲ ငါက ဘယ္လိုေကာင္ ငါကတစ္ေယာက္တည္းေနလို႔ၿဖစ္တယ္ ဘယ္သူမွ အားကိုယ္းစရာမ
လိုဘူး စသၿဖင္႔ အတၱၾကီးသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အမူအက်င္႔ေတြကအမ်ားၾကီးပါပဲ႔ေၿပာမယ္ဆိုရင္ စာဖြဲ႔လို႔ ကုန္နိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး.....လူေတြဆိုတာကလည္း ကိုယ္သာ အတၱၾကီးရင္သာ
ၾကီးမယ္ သူတစ္ပါးရဲ႕အတၱကိုေတာ႔ ရွဳတ္ခ် အၿပစ္တင္တက္တဲ႔
လူမ်ိဳးဆိုေတာ႔ ခက္တယ္လို႔ေၿပာရမွာပဲ....ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ကိုယ္
ေကာင္းသမားကိုဘယ္လိုလူက မွ အေပါင္းအသင္းမလုပ္ခ်င္ၾကတာ
သဘာ၀ပါ......အမုန္းတရားဆိုတာ တစ္ကုိယ္ေကာင္းသမားေတြ
ရဲ႔႕ေမြးရာပါ ဗီဇ တစ္ခုပါပဲ...ကိုယ္မွန္တယ္လို႕ အၿမဲတေစထင္ေန
မွေတာ႔ သူတစ္ပါးက အလိုလို မွားေနတယ္လို႔ သူတို႔ေတြးတာ
မဆန္းေတာ႔သလိုပါပဲ.....လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈ႕ေတြ လူ႔အဖြဲ႔စည္းေတြရဲ႕ ေပါင္းစည္းမႈ႕ေတြ တိုင္းၿပည္တစ္ၿပည္ ကမၻာၾကီးတစ္ခု ရဲ႕ ဆိုးရြားတဲ႔ အၿဖစ္အပ်က္ေတာ္
ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႔႕အတၱကေန စတင္ၿဖစ္ပ်က္ရတာ
ခ်ည္းပါပဲ ....အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုမွာ အဲဒီလို တစ္ကိုယ္ေကာင္းသမား
တစ္ေယာက္ပါရင္ ၿပိဳကြဲဖို႔ တာဆူေနၿပီလို႔ ယူဆထားရမေလာက္
သူတို႔ရဲ႔ အစြမ္းက ၾကီးမားလွပါတယ္......ဒါေၾကာင္႔ သင္လည္း
အတၱရွိတယ္ ..ခုစာေရးေနတဲ႔ က်ြနုပ္ကိုယ္တိုင္လည္း အတၱရွိတယ္
ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔မ်က္ေခ်းကိုကိုယ္ၿပန္ၾကည္႕ ကာဆင္ၿခင္ သုံးသပ္ၿပီး
လူ႔မႈ႕ဆက္ဆံေရးသတၱ၀ါေတြၿဖစ္တဲ႔ အတိုင္း လူေတြနဲ႔ သင္႔တင္႕
မွ်တစြာေပါင္းသင္းေနနိုင္မယ္္ဆိုရင္ လူ႕ေလာကၾကီးဟာ အဆိုးတရားေတြဆီဦးတည္မသြားေတာ႔ဘဲ သာယာေသာ အသိုက္
အ၀န္းေလးဆီကို ေရွးရႈသြားနိုင္ပါတယ္ဆိုတာတင္ၿပလိုက္ရပါတယ္.......................
စည္းထဲကေန သင္းကြဲတစ္ေကာင္လုိ ခြဲထြက္ေနလို႔မၿဖစ္နိုင္ပါဘူး
လူမွန္ရင္ လူ႔က်င္႕၀တ္ လူ႕စည္းကမ္းေတြကိုေတာ႔ မုခ်နားလည္
ထားဖို႔ေတာ႔လုိပါတယ္....လူေတြနဲ႔ဆက္ဆံေပါင္းသင္းတဲ႕ေနရာမွာ
ကိုယ္႕ဆႏၵကိုယ္႔ တၱကိုအၿမဲတမ္းေရွ႕တန္းတင္ထားတက္တဲ႔လူေတြ
ဟာ လူတိုင္းနဲ႔ သင္႔တင္႕ေလွ်ာက္ပတ္စြာ ေနနိုင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူ
နိုင္ပါဘူး....လူတိုင္းကိုယ္္စီဟာ ကိုယ္ပိုင္အက်င္႔စရိုက္တစ္ခုစီ ရွိၾက
တဲ႔အတြက္ ကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္တာ ကိုယ္ေၿပာခ်င္တာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ
ခ်ည္းပဲ ေရွ႕တန္းတင္ထားမယ္ဆိုရင္ အဲဒါဟာ မိမိဟာ တစ္ကိုယ္ေကာင္းသမားတစ္ေယာက္ၿဖစ္တယ္ဆိုတာ ေဖာ္ၿပေနတာ
နဲ႔အတူတူပါပဲ.....တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အတၱခ်င္းထိခိုက္မႈေဘး
ကေနေရွာင္လွႊဲနိုင္မွ သာလွ်င္ အဆင္ေၿပတဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး
ဆိုတာၿဖစ္နိုင္မွာပါ..ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ အေသးစား ပဋိပကၡေန အၾကီးမား
ဆုံးတင္းမာမႈ႕ေတြ မုခ် မေသြ ၿဖစ္လာနိုင္ပါတယ္.....လူဆိုရင္ ဘယ္
သူမွ သဲလဲစင္ ေၿခာက္ၿပစ္ကင္းတဲ႔ သူဆိုတာ မရွိပါဘူး....အဲဒါကို
မဆင္ၿခင္ဘဲ ကုိယ္ပဲ အၿမဲမွန္ေနတယ္လို႔ ယူဆေနမယ္ဆုိရင္ေတာ႔
လူတိုင္းနဲ႔ ဘယ္လိုမွ အဆင္ေၿပမွာမဟုတ္ပါဘူး......
ၿပီးေတာ႔ လူတိုင္းဟာ ကိုယ္ကိစၥနဲ႕ ကိုယ္အေရးၾကီးေနၾကသူေတြ
ခ်ည္းပါပဲ..ငါသာ ငါတစ္ေယာက္တည္းသာ အေရးၾကီးေနတယ္ထင္ၿပီး
သူတစ္ပါးကိုၾကေတာ႔ ခပ္ေပါ႔ေပါ႔ေလး ေတြးတက္ၾကတယ္....ခက္တာကေလာကၾကီးမွာ
ကိုယ္႔အေၾကာင္းပဲ ကိုယ္ေတြးေနတက္ၾကတဲ႔ သူေတြေၾကာင္႔ပဲ လူ႕ပတ္
၀န္းက်င္မွာ ခက္ေနၾကရတာလို႔ ထင္ပါတယ္....ငါမွန္တယ္ ငါဘယ္သူ႕ကို ဂရုစိုက္ရမွာလဲ ငါက ဘယ္လိုေကာင္ ငါကတစ္ေယာက္တည္းေနလို႔ၿဖစ္တယ္ ဘယ္သူမွ အားကိုယ္းစရာမ
လိုဘူး စသၿဖင္႔ အတၱၾကီးသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အမူအက်င္႔ေတြကအမ်ားၾကီးပါပဲ႔ေၿပာမယ္ဆိုရင္ စာဖြဲ႔လို႔ ကုန္နိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး.....လူေတြဆိုတာကလည္း ကိုယ္သာ အတၱၾကီးရင္သာ
ၾကီးမယ္ သူတစ္ပါးရဲ႕အတၱကိုေတာ႔ ရွဳတ္ခ် အၿပစ္တင္တက္တဲ႔
လူမ်ိဳးဆိုေတာ႔ ခက္တယ္လို႔ေၿပာရမွာပဲ....ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တစ္ကိုယ္
ေကာင္းသမားကိုဘယ္လိုလူက မွ အေပါင္းအသင္းမလုပ္ခ်င္ၾကတာ
သဘာ၀ပါ......အမုန္းတရားဆိုတာ တစ္ကုိယ္ေကာင္းသမားေတြ
ရဲ႔႕ေမြးရာပါ ဗီဇ တစ္ခုပါပဲ...ကိုယ္မွန္တယ္လို႕ အၿမဲတေစထင္ေန
မွေတာ႔ သူတစ္ပါးက အလိုလို မွားေနတယ္လို႔ သူတို႔ေတြးတာ
မဆန္းေတာ႔သလိုပါပဲ.....လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈ႕ေတြ လူ႔အဖြဲ႔စည္းေတြရဲ႕ ေပါင္းစည္းမႈ႕ေတြ တိုင္းၿပည္တစ္ၿပည္ ကမၻာၾကီးတစ္ခု ရဲ႕ ဆိုးရြားတဲ႔ အၿဖစ္အပ်က္ေတာ္
ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႔႕အတၱကေန စတင္ၿဖစ္ပ်က္ရတာ
ခ်ည္းပါပဲ ....အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုမွာ အဲဒီလို တစ္ကိုယ္ေကာင္းသမား
တစ္ေယာက္ပါရင္ ၿပိဳကြဲဖို႔ တာဆူေနၿပီလို႔ ယူဆထားရမေလာက္
သူတို႔ရဲ႔ အစြမ္းက ၾကီးမားလွပါတယ္......ဒါေၾကာင္႔ သင္လည္း
အတၱရွိတယ္ ..ခုစာေရးေနတဲ႔ က်ြနုပ္ကိုယ္တိုင္လည္း အတၱရွိတယ္
ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔မ်က္ေခ်းကိုကိုယ္ၿပန္ၾကည္႕ ကာဆင္ၿခင္ သုံးသပ္ၿပီး
လူ႔မႈ႕ဆက္ဆံေရးသတၱ၀ါေတြၿဖစ္တဲ႔ အတိုင္း လူေတြနဲ႔ သင္႔တင္႕
မွ်တစြာေပါင္းသင္းေနနိုင္မယ္္ဆိုရင္ လူ႕ေလာကၾကီးဟာ အဆိုးတရားေတြဆီဦးတည္မသြားေတာ႔ဘဲ သာယာေသာ အသိုက္
အ၀န္းေလးဆီကို ေရွးရႈသြားနိုင္ပါတယ္ဆိုတာတင္ၿပလိုက္ရပါတယ္.......................
Subscribe to:
Posts (Atom)



